گیلانک

ناصر جان پروازت را برم

2011-05-24T04:51:00.000-07:00

گفته بودی:
غمِ قفس به کنار ، آنچه عقاب را پير می کُند ،
پروازِ زاغ های بی سر و پاست
نه ناصر جان تو پير نشدی بلکه مزرعه زاغ ها را با پروازی دور دست ترک کردی
پروازت را برم!

نوشته ای زیبا از ناوران که ادامه اش را در شمالیها میتوانید بخوانید

عروس " ايرانيه" بن لادن

2011-05-03T04:09:00.000-07:00

بن لادن توسط همانهايی که زمانی با کمکهای مالي، لجستيکي، تبليغاتی بزرگش کرده و «مبارز راه آزادی» می ناميدندش کشته شد. کاری به شبهاتی که در باره زمان و مکان کشته شدنش هست ندارم. مدتها پيش اين مطلب را درباره خانواده او از زبان عروس ايرانی اش ترجمه کرده بودم که در وبلاگ حقيرم منتشر کردم. اکنون که دوباره نام اسامه بر سر زبانها افتاده آنرا برای سايت شماليها ميفرستم تا درصورت تمايل منتشر کنند
ادامه مطالب را در سایت شمالیها بخوانید
http://www.shomaliha.com/carmen.html

جشنواره بادبادک ها در لاهیجان

2011-04-22T05:29:00.000-07:00

تاریکی خونه ات خراب، خونه ات خراب

2010-03-16T08:51:00.000-07:00

با شرمندگی باید بگم که با اشعار همولایتی(گرچه من گیلکم و ایشان مازرونی) دوست داشتنی ام مینا اسدی به تازگی آشنا شدم. البته گناه همش تقصیر من نیست. همه جای دنیا یکی که هنری داشته باشد روزنامه ها و رادیو تلویزیون و موسسات و سازمانهای هنری و ادبی چه دولتی و چه غیر دولتی در معرفی او و آثارش کلی مایه میگذارند و خلاصه مردم را با کارش آشنا میکنند. تو مملکت ما کمک به هنر و هنرمند تو سرشون بخوره، هنرمند و نویسنده ایرانی اگر مهمان اوین نباشد و یا کالبد بی جانش را تو خیابون پیدا نکردند میشه گفت خوش شانس هست

امروز در سایت روشنگری ویدئو کلیپ «صداى گريه مياد» که شعرش از مینا اسدی هست را دیدم. بخاطر چهارشنبه سوری تعطیلی گرفتم و خلاصه چندبار گوش دادم . شاید آنهایی که مرا می شناسند و معمولا به "بی احساس " بودن متهمم میکنند باور نکنند اما واقعا گریستم

شاید در این ایام شادی نوروزی بگویید شعر و ترانه غمگین مناسب نیست . اما من اینطور فکر نمی کنم. همانطور که غرق در اندوه نباید شادی را فراموش کرد عکس آن هم صادق هست

این حکایت از تاریخ سیستان را احتمالا بسیاری از شماها شنیده اید که

وقتی که سپاهیان «قُتیبه» (سردار عرب) سیستان را به خاک و خون کشیدند، مردی چنگ نواز، در کوی و برزنِ شهر - که غرق خون و آتش بود - از کشتارها و جنایات «قُتیبه» قصّه ها می گفت و اشک خونین از دیدگان آنانی که بازمانده بودند، جاری می ساخت و خود نیز، خون می گریست ... و آنگاه بر چنگ می نواخت و می خواند

با این هم غم

در خانه ی دل

اندکی شادی باید

که گاه نوروز است

شادی و سرور ضروری است، بویژه در زمانه ای که گریه و عزا و تعزیه تبلیغ می شود و خنده تقبیح. اما بد نیست که حتی در روزهای شادی و سرور بیاد آوریم بلاهایی که بر سر جوانان ما آمد و می آید و بدانیم که هزاران هزار از هم مینهانمان امکان و فرصت شادی کردن در چهارشنبه سوری و نوروز را نخواهند داشت

ویدئو کلیپ صداى گريه مياد

نوروزانه

2010-03-14T12:20:00.000-07:00

نوروز تان شاد و سال در پیش تان بهتر از سالهای گذشته باد
سایت شمالیها چند ترانه شاد نوروزی گذاشته، حتما ببینید. یکی اش را همینجا می گذارم

عمو نوروز و بابا نوئل وجود دارند؟

2010-01-11T00:17:00.000-08:00

داستان عمونوروز و بابانوئل راست باشه یا دروغ فرقی نمی کنه میلیونها انسان بویژه کودکان سالی یک بار با شور و شوقی بسیار درانتظارشان هستند تا هدایای نوروز و کریسمس شان را از آنها بگیرند. شب ژانویه دوستی مطلب جالبی درباره بابانوئل برایم تعریف کرد که برایتان می نویسم

ضرب و جمع و تفریق های زیر برای اینکه بدانیم بابانوئلی وجود دارد یا نه ضروریست:
تقریبا دو میلیارد کودک در جهان زندگی میکنند. هندوها ، بودایی ها، یهودیان و مسلمانان را که حدود 85 درصد جمعیت جهان هستند و اعتقادی به بابانوئل ندارند را کم میکنیم، می ماند 15 درصد بقیه که می شود حدود 378 میلیون کودک. براساس آمار جهانی در هر خانواده سه و نیم کودک زندگی می کند. یعنی این 378 میلیون کودک در 108 میلیون خانوده تقسیم می شوند. به عبارت دیگر اگر فرض را براین بگذاریم که در خانواده ای بطور متوسط یک کودک مهربان و خوب هست، بابا نوئل باید در شب کریسمس به 108 میلیون خانوار سربزند و کادوها را آنجا بگذارد

از آنجایی که زمین از نطر زمانی به مناطق گوناگون تقسیم شده و گاهی بعضی مناطق با همدیگر 12 ساعت فاصله زمانی دارند، براساس محاسبات انجام شده، بابانوئل سه ساعت و نیم وقت دارد تا به تمام 108 میلیون خانه سر بزند. بعبارت دیگر او باید در هر ثانیه به 967،7 خانه برود. یعنی برای هر خانه یک هزارم ثانیه وقت دارد که کالسکه اش را پارک کند، بپرد پایین و از دودکش بخاری برود داخل خانه، کادو را جایی بگذارد، گیلاس شراب ضعیفی را که برایش گذاشتند بالا بکشد و دوباره از دودکش بالا برود و بپرد تو کالسکه و براند سمت خانه بعدی.
محاسبات انجام شده نشان میدهد که فاصله متوسط بین خانه ها حدود یک کیلومتر می باشد. اگر توقفهای ضروری مثل توالت رفتن و امثال آنرا به حساب نیاوریم بابائول برای اینکه به همه برسد باید با سرعت صد میلیون کیلومتر براند. بعبارت دیگر کالسکه اش باید در هر ثانیه هزار کیلومتر براند، یعنی 3000 هزار برابر سرعت امواج صوتی. برای اینکه این سرعت را بهتر بفهمیم اضافه کنم که سریعترین وسیله نقلیه که بشر ساخته سفینه اولیسف هست که 50 کیلومتر در ثانیه سرعت دارد

اشاره کنم که گوزنهای شمالی که کالسکه بابانوئل را می کشند در حالت عادی می توانند ماکس 30 کیلومتر در ساعت بدوند. اما درمورد بار کالسکه. اگر فرض کنیم که هر کادویی بطور متوسط یک کیلو وزن دارد در اینصورت مجموع بار کالسکه می شود 500 هزار تن. از وزن بابانوئل میگذریم. در حالت عادی یک گوزن شمالی می تواند 200 کیلو بار را توسط کالسکه بکشد
فرض کنیم که این گوزنها ویژه هستند و می توانند ده برابر معمول بار بکشند. باز هم بابانوئل به 360 هزار گوزن احتیاج دارد. دراینصورت مجموع وزن بار و گوزنها می شود حدود 600 هزار تن.

600 هزار تن که با سرعت 1000 کیلومتر در ثانیه پرواز کند نیروی مقاومت هوای عظیمی تولید میکند که می تواند گوزنها و بار و بابانوئل را ذوب کن. مثل زمانی که اجرام آسمانی به اتمسفر زمین برخورد می کنند و گاهی نور سوختنشان را در آسمان میبینیم. دو گوزن جلویی حدود 14300 تریلیارد (یعنی 21 عدد صفر دیگر به آن اضافه کنیم) وات در ثانیه انرژی جذب میکنند. همه گوزنها در همان 4 هزارم ثانیه اول خواهند سوخت
وقتی سرعت کالسکه بمدت یک هزارم ثانیه از صفر ناگهان به 1000 کیلومتر در ثانیه میرسد چنین شتابی باعث ایجاد نیروی دافعه ای به اندازه 17500 برابر وزن جسم می شود. حال اگر وزن بابانوئل را 150 کیلو برآورد کنیم (براساس شنیده ها و فیلم های موجود) وی با نیرویی حدود 3 میلیون کیلو به قسمت عقب کالسکه میخکوب خواهد شد و در یک چشم بهم زدن تمام استخوانهایش خرد حواهد شد و از پیکرش جز لکه ای بر کالسکه باقی نخواهد ماند
نتیجه اینکه طفلک بابانوئل اگر هم زمانی میزیست و به این شیوه کار میکرد با کمال اطمینان میتوان گفت که امروز مرده است

نظرسنجي آماري سازمان ملل متحد

2009-10-31T02:11:00.000-07:00

سازمان ملل متحد هفته گذشته نظرسنجي آماري اي ترتيب داد

كه سوالش اين بود:

"لطفاً عقيده صادقانه تان را در مورد راه حل كمبود غذا در بقيه جهان بيان بفرماييد."
اين نظر سنجي به شدت شكست خورد چرا كه...
در آمريكاي جنوبي كسي نمي دانست "لطفاً" يعني چه!
در چين كسي نمي دانست "عقيده" يعني چه!
در اروپاي شرقي كسي نمي دانست "صادقانه" يعني چه!
در خاورميانه كسي نمي دانست "راه حل" يعني چه!
در اروپاي غربي كسي نمي دانست "كمبود" يعني چه!
در آفريقا كسي نمي دانست "غذا" يعني چه!
و در ايالات متحده آمريكا كسي نمي دانست "بقيه جهان" يعني چه!

فیس بوک

2009-10-27T04:43:00.000-07:00

این اواخر کمتر به وبلاگم رسیدم. مشکلات کار و تحصیل و ... نگذاشتند
اما رسیدم یک صفحه فیس بوک درست کنم
سر بزنید و اگر عضو هستید به جمع دوستانم بپیوندید
http://www.facebook.com/home.php#/profile.php?id=100000390683342&ref=name

کاسبی خوب

2009-10-13T04:46:00.000-07:00

در مجاورت باغ وحش شهر بریستول پارکینگی هست که برای 150 ماشین سواری و 8 کامیون جا دارد. مسئول یا نگهبان پارکینگ مردی خوش برخورد و مهربان بود که به مدت 25 سال هر روز هفته را بدون وقفه کار می کرد و همیشه یک دستگاه بلیط دستش بود و بلیط های یک پوندی برای سواری و 5 پوندی برای کامیون صادر می کرد

چهار ماه پیش مسئولین باغ وحش متوجه شدند که نگهبان پارکینگ سر کار نیامده. جنجال و بی نظمی در پارکینگ حاکم شد. مدیر باغ وحش به اداره شهرداری بریستول زنگ می زند و جریان غیبت نگهبان و بلبشو در پارکینگ را اطلاع داده و می خواهد که شهرداری موقتا کسی را بجایش بفرستد. شهرداری جواب داد که مسئولیت پارکینگ با آنها نیست. مدیر باغ وحش می پرسد:
نگهبان پارکینگ در استخدام شهرداری نیست؟
شهرداری می پرسد:
کدام نگهبان پارکینگ؟
سرتان را درد نیاورم. نگهبان پارکینگ غیبش زد، آپارتمانش را هم پس داده و کسی از او خبری ندارد
برآورد کردند که او روزانه 400 پوند در این 25 سه سال کاسب بوده و مجموع درآمدش از فروش بلیط 3 میلیون و 600 هزار پوند می باشد
نوش جانش، دزدی که نکرده، ابتکار داشته و شغلی برای خودش ساخته و کمکی هم بود برای باغ وحش و بازدیدکنندگان ماشین دارش. از همه قشنگر این که کنترل سیستم خشن بازار آزاد و "تاچریسم" و نئولیبرالیسم" را دور زد. زندگی خوشی برایش آرزو می کنم
خواندم Bristol Evening Post این را در

از همه جا

2009-09-16T05:30:00.000-07:00

Made in China
آکی ساونون فنلاندی که شرکتش پرچم هم تولید می کند با آهی جانگداز می گوید: بزرگترین و با اهمیت ترین سمبل استقلال کشورمان یعنی پرچم کشور ما نیز ساخت چین هست. و این نمونه دردآوری از گلوبالیزم می باشد.

مدتی است نرسیدم چیزی بنویسم. دیروز دوستی عکس جالبی برایم فرستاد، عکس پرچم آمریکا که در گوشه ای از آن با متن خیلی ریز نوشته شده: ساخت چین. این عکس بهانه ای شد تا پست اخیر را بنویسم.
خیلی از ما ایرانیها فکر می کنیم فقط تو مملکت ما هست که فروشگاهها از اجناس چینی انباشته شدند. اما با کمی جستجو و تحقیق می بینیم که این پدیده ایست جهانی و هیچ کشوری در دنیا از هجوم اجناس چینی در امان نمانده است. هزاران شرکت بومی در کشورهای صنعتی و نیمه صنعتی جهان بخاطر هجوم واردات کالاهای چینی ورشکست شدند و برای همیشه از صحنه بازار محو گشتند. راستش در این زمینه هیچ گناهی را نمی توان گردن چینی ها انداخت. می شود آنها را در زمینه سرکوب مردم تبت، سانسور، عدم رعایت حقوق بشر و در مجموع بخاطر دیکتاتوری سیاسی شان مورد نکوهش قرار داد، اما در مورد کالاهای چینی نه. چینی ها با اینکه از نظر سیاسی و طرز اداره کشور کماکان به شیوه سابق تک حزبی و دیکتاتوری حکومت می کنند و جلوی هرگونه انکشاف دمکراسی را می گیرند، اما از نطر اقتصادی دقیقا همان خطی را پیش می برند که سالها تئوریسین های نئولیبرال آمریکا و اروپا، یعنی سرمایه داری جهانی توصیه میکردند. این تئوریسین ها پیش بینی می کردند اگر دروازه های بسته چینِ چند میلیارد نفره به روی کالاهای آمریکایی، ارویایی و ژاپن باز شود سودهای کلان ماورا ذهن ما از این بازار بکر نصیب شان خواهد شد و شاید برای مدتی طولانی از ابتلا به بیماری مزمن بحرانهای ذاتی سیستم سرمایه داری مصون خواهند ماند. اما پیش بینی ها غلط درآمدند و درست برعکس این بازار جهانی است که مورد هجوم کالاهای چینی از هر نوعش، مثل لاستیک ماشین، کامپیوتر و وسایل الکترونیک، پوشاک و ... قرار گرفته اند. تاکنون اروپا و آمریکا صدها مانع و "مزاحمت" گمرکی برای ورود کالاهای چینی ایجاد کرده اند اما این تلاشها دردی را دوا نکردند. همین چند روز پیش آمریکا هزینه های گمرگی سنگینی را برای ورود لاستیک چینی گذاشتند
مدافعین تئوریک گلوبالیزاسیون در مخمصه بدی قرار گرفته اند. از یک طرف نمیتوانند شاهد ورشکستگی شرکتهای خودی بخاطر ناتوانی در رقابت با چینی ها باشند و از طرف دیگر نمی خواهند به شکست تئوریک خودشان، یعنی تئوری باز گذاشتن دست بازار و آزادی تحرک بدون مانع سرمایه و کالا بین مرزها اعتراف کنند.

البته کله گنده ها هیچوقت ضرر نمی کنند، سرمایه جهانی چنان به هم تنیده شده که هرجای دنیا روی هر موسسه بزرگی انگشت بگذاری می بینی پشتش سرمایه های آمریکایی، چینی و اروپایی مشترکا خوابیدند. عواقب بحران و ضررهایش هم نصیب مردم معمولی می شود و نه صاحبان سرمایه ها. پمپاژ میلیاردها دلار از پول مالیات دهندگان به موسسات متضرر اگر کمک نکرد به جان کارکنان معمولی موسسات می افتند. هزاران نفر را بیکار و بد بخت کردند. فشار اقتصادی و پیامد بد روانی آن چنان مردم را در منگنه قرار داده که تعداد خودکشی ها در یک سال اخیر در سراسر دنیای صنعتی سیر صعودی وحشتناکی به خود گرفته است. فقط در بزرگترین شرکت تلفن فرانسه در یک سال اخیر 22 نفر خودکشی کردند که مورد آخرش یک خانم 32 ساله بود که پس از اتمام جلسه ای که درباره تغییر و تحول در شکل اداره و انتقال و جابجایی پرسنل موسسه داشتند از طبقه چهارم خود را به پایین پرت کرد و فوت کرد.

خوبی دمکراسی این هست که آدم می تواند همه این ایرادها و اشکالات را از سیاستهای غلط دولتها، رهبران و قدرتمندان بگیرد بدون اینکه از عواقب آن مثل شلاق و زندان و شکنجه ترسی داشته باشد. وگرنه در جایی که دمکراسی نباشد چه بلایی سر وبلاگ نویسی نمی آورند که بپرسد: چرا وقتی هنوز برنجکاران ایرانی برنجهایشان را نفروخته اند کشتی کشتی برنج وارد می کنید؟. چرا به گفته رئيس کميسيون کشاورزی مجلس سالانه نياز به واردات 350 هزار تن برنج در کشور هست و شما در‌ سال گذشته 1 ميليون و هشتاد هزار تن برنج وارد کردید؟ راستی این واردکنندگان که تیشه به ریشه کشاورزی ایران میزنند کیانند؟ و چرا؟ چرا؟ ....
*****
دختر مثل یک آب نبات چوبی
در جهان "ما" نگاه مرد به زن کم شبیه نگاه یک آدم به یک بسته شکلات، آب نبات چوبی یا یک پاکت چیپس نیست. درست مثل این خوراکیها دختران و دختربچه ها توسط مردان خریده می شوند. فوزیه عبدالله دختر یمنی یک سال پیش که یازده سالش بود به اجبار توسط پدر فقیرش به عقد مردی میانسال در می آید. یک سال بعد، یعنی همین چند روز پیش که دوازده سالش بود پس از سه روز درد زایمان جانش را باخت
*****
هشت قلوها در پارک
عکس زیر نادیا سلمان و هشت قلوهایش را نشان می دهد که برای اولین بار برای گردش و تفریح و آفتاب گرفتن به پارکی در کالیفرنیا رفتند. دوتا از هشت قلوها دخترند و شش تا پسر. ضمنا نادیا قبل از این هشت تا شش فرزند دیگر هم دارد

..... به نام صبر..... به نام سكوت..... به نام ايران

2009-07-28T02:24:00.000-07:00

وقتى عكس نگاه زيباى سهراب در رم ، بين جوانان غير ايرانى دست به دست ميچرخد !
وقتى همه در مهد تمدن ،، كامران را ميشناسند ...
وقتى آبروى به يغما رفته ترانه ، در آنسوى اقيانوس اطلس به او باز گردانده ميشود ...
وقتى مادرى از هلند براى تسلاى دل مادر اشكان اشك ميريزد ...
وقتى دنيا براى آزادى آرشهاى كمانگير ايران ، دست به دعا برميدارد ...
وقتى لندن به پاس جوانان ما سبز پوش ميشود ...
وقتى تمام انسانهاى پاك نهاد اين كره خاكى به ياد شهداى ميهن به خون نشسته ما ميگريند و وقتى نام ايران همه جا طنين انداز ميشود ، ديگر چه باك از چماق و چماق بدستان ؟
چه ترس از لباس شخصيهاى بى هويت ؟
چه هراس از مرگ ؟
دنباله این متن بسیار زیبا از آزاده را می توانید در سایت شمالیها بخوانید

بخــــواب اي خـــــواهر نــــــازم ندايم

2009-06-22T22:29:00.000-07:00

بخواب اى خواهر نازم ندايم
ندای پاك تو گردد صدايم

چه می گفتی در آن آخر نگاهت
قسم بر آن نگاه بى گناهت

كه رأيت را بگيريم از سياهى
كه همره ما نگرديم با تباهـى

که همواره به بدخواهان ها بتازيم
كه دائم جاودان راهت بسازيم

بخواب اى خواهرم آرام آرام
بخواب اى نو شکفته اى دلارام

شهيد راه پاكى ها تو بودى
مبارز با تباهى ها تو بودى

تو كه هرگز نبودى خاك و خاشاک
چرا افتاده اى اينگونه در خاك؟

ندايم اى نداى سرزمينم
صداى جاودان اين زمـــينم

صداى تو شود داد دليران
نداى تو شود فرياد ايران
مهدا

چرا بیسکویت نمی خورند

2009-06-18T08:44:00.000-07:00

حتما بیشتر شماها شنیده اید ، در جریان انقلاب فرانسه روزی که مردم در خیابانها تظاهرات می کردند سر و صدای آن به گوش ماری آنتوانت ملکه فرانسه می رسد. وی که مثل تمام زنان درباری از زندگی مردم بیرون از حصار کاخها بی خبر بود از یکی از درباریان می پرسد این تظاهرات کنندگان چه می خواهند؟ او جواب می دهد نان، چون گرسنه اند. ماری آنتوانت با تعجب می گوید: خوب چرا بیسکویت نمی خورند

چند روزی است که خیابانهای تهران و بسیاری شهرهای بزرگ ایران مملو از هموطنان تشنه آزادی است و فریادشان تا هزاران فرسخ به گوش ساکنان دور افتاده ترین ممالک هم رسیده است. اما فکر می کنید دیروز دو پرسش بسیار "مهمی" که خبرنگاران پس از نشست دولت از احمدی نژاد و دولتش کردند چه باشد؟

پرسش اول از احمدی نژاد: به گزارش «شفاف» و به نقل از خبرگزاری ها یک خبرنگار از دکتر احمدی نژاد می پرسد آیا تاریخ ازدواجش را به خاطر دارد ؟

پرسش دوم از احمدی نژاد و هیئت دولت: امروز يکي از خبرنگاران واحد مرکزي خبر از هر کدام از وزرا که از نشست هيات دولت خارج مي شدند، يک سوال مي پرسيد که تا حدود زيادي براي وزرا اين سوال غير منتظره و غير تخصصي بود. سوال اين بود آقاي وزير نتيجه فوتبال امروز ايران و کره جنوبي را چگونه پيش بيني مي کنيد؟ حتي اين سوال از رييس جمهوري هم پرسيده شد

تعجب ماری آنتوانت بخاطر نادانی و بی خبری وی از اوضاع مردم بود. اما ترتیب دادن اینگونه مصاحبه ها و پرسش های از پیش تعیین شده و درج آن در نشریاتشان در شرایط کنونی علاوه بر نادانی ناشی از چه دلایل دیگری می تواند باشد؟

بوی خاک

2009-05-07T00:32:00.000-07:00

یادم می آید زمانی اگر کسی به خیار گاز می زد بوی خوش آیند آن را تا چندمتردورتر حس می کردیم. امروزه اما خیار یا هر میوه دیگری حتی اگر زیر دندانهای مان باشند از مزه، بو و طعم خبری نیست. این در حالی ست که چند هفته پیش قیمت خیار به کیلویی 5 یورو هم رسیده بود. در بیشتر کشورهای اروپایی هزینه درست کردن یک پُرس املت گوجه فرنگی بسیار بیشتر از جوجه کباب هست. حالا فکر نکنید که این گرانی بخاطر مرغوبیت گوجه فرنگیها هست. نه. مثل خیارهایشان بی بو و خاصیت هستند. با یک نوعش املت ترش می شود و با نوع دیگر شیرین. میوه ها هم همینطور
آدم بدبین و خرده گیری نیستم و همه چیز را سیاه نمی بینم. می دانم منابع کره خاکی محدود هست و جمعیت جهان بسیار بیشتر از آن زمانی ست که خیار و گوجه فرنگی هنوز طعم و مزه داشتند. شاید استفاده از شیوه های مصنوعی و گلخانه ای و تزریق انواع مواد شیمیایی ضروری باشند. از طرف دیگر می دانیم که سطح بسیار وسیعی از کره زمین ، بویژه در آفریقا و آسیا با اندکی بهبودسازی خاک می توانند به مزرعه و کشتزار تبدیل شوند. اما جنگ و درگیری ، بی کفایتی دولتمردان و یا سودجویی واردکنندگانی که در پی سودهای کلان و فوری هستند مانع از آن می گردد. با تکنولژی مدرن و مبالغ هنگفت و سرسام آوری که در دنیا صرف سلاح، زندان، انواع پلیس و نیروی فشار که صبح تا شب بدنبال این هستند که تارمویی از دختری بیرون نباشد و شلوارش تنگ و پاشنه کفشش بلند نباشد و امثالهم می شود، می توان حتی خشک ترین و بی بنیه ترین زمینها را به کشتزار تبدیل کرد. شاید در شرایط کنونی جهان این آرزویی باشد برآورده نشدنی. زیرا متاسفانه سیاست عمومی در جهان و ایران در رابطه با استفاده منطقی از زمین و منابع آن روندی ویرانگرانه و سودجویانه هست. بجای کمک به افزایش باروری زمین و ایجاد کشتزارهای بیشتر، دریا و جنگل و رود و تالاب آلوده و ویران می گردند. شاید تا نظم عمومی جهانی چنین هست تغییر بنیادی در این زمینه صورت نگیرد. اما با اطلاع رسانی به مردم در این زمینه و ایجاد حساسیت در بین مردم نسبت به آن و تلاش همگانی می توان تا حدودی جلوی این ویرانگری را گرفت

چندهفته ای در سوئد بودم. می توان گفت مردم سوئد در مقایسه با دیگر نقاط جهان بیشترین حساسیت را نسبت به محیط زیست دارند. بسیاری از مواد شیمیایی "تقویت کننده" و هورمونی که در دیگر کشورهای اروپایی آزاد هست و یا آزاد نیست و اما کنترل لازم برای عدم استفاده از آنها وجود ندارد در سوئد سالهاست که بکار برده نمی شوند. به همین خاطر در موقع خرید مواد غذایی و میوه و سبزیجات آنجا مردم اول محصولات داخلی را اگر موجود باشد می خرند با اینکه معمولا از اجناس مشابه وارداتی گرانتر هستند. در کوچه پس کوچه های پاریس و لندن و دیگر شهرها اگر جلوی پایت را خوب نگاه نکنی حتما برفضولات سگ پا خواهی گذاشت. اما در سوئد با اینکه به نسبت جمعیت شان بیشتر از جاهای دیگر سگ دارند اینطور نیست.
چند روزی نزد یک خانواده دوست داشتنی گیلک مهمان (مزاحم) بودم. یک آپارتمان چهار اتاقه داشتند. کنار کوچه ای که بین آپارتمان ها و پارکینگ محله قرار دارد هر صد متر یک ایستگاه ریختن زباله هست. در هر ایستگاه چهار تا محفظه بزرگ استوانه ای که قطر آنها یک و نیم متر و عمق شان چهار متر هست نصب شده که دوتا برای ریختن مواد اضافی غذایی و دوتا برای دیگر زباله ها هست. محفظه ها سرپوشیده هستند و موقع ریختن آشغال میتوان براحتی آنرا باز کرد. روزی یک بار کامیون می آید آنها را خالی می کند. در همین محله کوچکی که خانواده نامبرده زندگی می کنند یک ایستگاه دیگری هم وجود دارد که آنجا نیز چهار تا از این محفظه ها هست برای ریختن شیشه، فلز، روزنامه و کارتن. چهار روز آخر هر ماه نیز دو کانتینر بزرگ می گذارند تا مردم وسایل و لوازمی را که نمیشود در محفظه های نامبرده ریخت در آن ها میریزند. مثل میز، مبل، یخچال و تلویزیون کهنه و امثال آنها. سود این کار هم نصیب مردم می شود که از محیط و فضایی سالم برخوردار می گردند و هم شرکت صاحب مستغلات که از هزینه های جداسازی زباله ها که طبق قانون موظف به آن هست می کاهد. هرسال بعنوان تشکر از مردم بخاطر رعایت ضوابط محیط زیست و جداسازی زباله ها به هر خانواده ای چند کیسه 50 کیلویی خاک برای باغچه و گلدان می دهند . همولایتی هایم تعریف کردند که هرسال این کار را می کنند. روی بالکن دو در پنج متری شان دو تا گرین هاوس کوچک گذاشته بودند که از همه نوع سبزیجات (گرچه اندکی و مختصر) توی شان بود، حتی انواعی که در سوئد نیست و بذرشان را از ایران فرستاده بودند. با چه لذتی روزی چندبار به آنها سر میزدند و پروسه رشد شان را با شادی تماشا می کردند
گاهی حسودی ام می شود و و گاهی دلم میگیرد وقتی اینها را می بینم و بعد خبرهای مربوط به آلودگی و ویرانی دریا و تالاب و جنگل در ایران را می خوانم و یا می شنوم

این هم گرین هاوس بالکن همولایتی های عزیزم در گوتنبرگ سوئد

کوراشيم (کجا می ريم) ؟

2009-03-09T23:56:00.000-07:00

کوراشيم، کوراشيم بابا کوراشيم؟
تمام جقلگانو فوکوند تو ماشين

کجا ميريم بابا کجا ميريم؟
تموم بچه ها رو ريختند توماشين

ادامه مطلب

روز جهانی زن! اوف

2009-03-07T01:09:00.000-08:00

دلم میخواست که روز جهانی زن چیزهای قشنگ درباره زنان و از لحظه های زیبا و لطیف و پرمهر زنانگی بنویسم. اما چکنم که با وجودی که دنبال خبرهای بد و نا خوش آیند نیستم اما آنها نیز دست از سرم برنداشته و مدام خود را به من می رسانند

شنیده بودم که قاچاق دختران ایرانی به بازار فروش تن کشورهای حوزه خلیج فارس بیداد می کند، اما پاکستان را نشنیده بودم. شهلا معظمی استاد دانشگاه تهران در سی و سومين نشست علمی قاچاق زنان و کودکان گفت دختران فقیر بسیاری از استان خراسان به امید زندگی بهتری فریب خورده و توسط دلالان تجارت زن به پاکستان برده می شوند.

کتب درسی قرار است دخترانه و پسرانه شود. لابد بعدها کتابفروشیها هم زنانه و مردانه می شوند و مثلا فروش کتب نویسندگان زن در کتابفروشی مردانه ممنوع می شود و برعکس

خانم زهرا سجادی مسئول امور آموزشی زنان و معاون رئیس جمهور در همایشی که نامش هم بسیار دهان پرکن هست یعنی" همایش علمی پژوهشی" تف کردند به هرچه علم. ایشان کارهای مهندسی را برای زنان غیر ضروری دانستند و مهندسان زن را تشویق به کار در خانه نمودند. لابد برای اینکه این مهندسان از پس کار خانه برآیند باید دوره های تکمیلی را پشت سر بگذارند مثلا مهندسی جاروکشی، مهندسی کتک خوری، مهندسی آشپزی، مهندسی اطاعت مطلق از شوهر، مهندسی نظافت توالت، مهندسی خدمات جنسی به شوهر و ...

خانم معاون رئیس جمهور فرمودند: «جايگاه رشد فعاليت زنان در جامعه فراهم است، اما خدا آن را از زن به عنوان تکليف و مسووليت نمي‌خواهد». نمی دانم این حرف را خدا خصوصی به ایشان گفتند یا اینکه ایشان از شوهر شان یا آقای رئیس جمهور شنیدند. نمیدانم تمام این محدویتها و بدبختی ها که بخشی از سرنوشت زنان محسوب می شوند را خدا هیچوقت مستقیما با خود زنان در میان نمی گذارد فقط آنهایی که حق داشتن چندتا زن و یه عالمه صیغه را دارند ارتباط مستقیم با خدا دارند.

صدای زنی هم اگر در بیاد یا پاشو کمی کج بگذارد سریع شلاق و سنگسار را بیادش می اندازند. مثل همین آقای سردار نجفي رئيس اماکن عمومی نيروی انتظامی که تهدید کردند: « زنانی که با پوشيدن لباس‌های زننده، بدحجابی يا بدپوششی را در جامعه رواج دهند يا چهره جامعه را لائيک نشان دهند برخورد شديد قانونی خواهد شد». حتی اگر مانتویی که خریدی کمی گشاد یا بلند باشد حق نداری تغییر دهی و می گوید: «وقتی فروشنده، مانتو يا لباس متعارفی را به فروش مي‌رساند، خريدار پس از خريدن آن مانتو يا لباس، سريعا به خياطی مراجعه و آن لباس را غيرمتعارف کرده و به تن مي‌کند که نيروی انتظامی با مشاهده اين افراد به شدت با آن‌ها برخورد قانونی مي‌کند».

خدای من! چقدر پول نفت ما صرف هزینه انواع و اقسام نیروی انتظامی می شود. بجای استفاده از این همه پول برای رفع فقر و بدبختی آن خانواده هایی که از ناچاری دختران شان را به دلالان تجارت زن می فروشند آنرا صرف انواع نیروی انتظامی می کنند تا بجان همان دختران بیاندازند.

نمی دانم این عفاف و نجابت زنان چرا اینقدر مهم هست اما وقاحت و بی شرمی آن مردانی که "بهره مندان" و سواستفاده کنندگان جنسی و مالی از این دختران بیچاره هستند بی اهمیت هست و زیر سبیلی رد می شود؟

اما امید را نباید از دست داد. زیرا فشار و تضییق ناحق هیچگاه و در هیچ کجا پیروز نهایی نبوده و اتفاقا برعکس در خیلی جاها و در بسیاری موارد باعث تشدید مقاومت شده است

روز جهانی زن مبارک باد

*****

بعداز تحریر: دیشب دیروقت رسیدم. ده روزی دسترسی من به اینترنت و کامپیوتر محدود بود. نمیخواستم چیزی درمورد 8 مارس بنویسم. خبرها را که خواندم تحمل نکردم سکوت کنم . یادداشت بالا را خیلی با عجله نوشتم. گرچه سطح نوشته های من چندان بالاتر هم نیست. اما این یکی را میتوانستم با گذاشتن وقت بیشتری اندکی بهتر کنم. اما حال که گذاشتم و عده ای خواندند تغییرش نمی دهم

دور از چشم بابا

2009-02-09T00:36:00.000-08:00

مادر تعریف میکرد: دیروز با دختر 5 ساله ام توی پارک قدم میزدیم که دخترم چیزی را از زمین برداشت و گذاشت توی دهنش. سریع از دهنش درآوردم و بهش گفتم: - هرگز این کار را نکن
دخترم گفت: - چرا؟
گفتم: - چون روی زمین افتاده بود و معلوم نیست از کجا اومده، کثیف هست و ممکنه یه عالمه میکروب و باکتری داشته باشه
دخترم با چشمانی مملو از ستایش و قدردانی به من خیره شده و گفت : - مامان! این همه چیزا را از کجا میدونی؟
سریع باید جوابی پیدا میکردم. گفتم: - همه مامان ها این جور چیزا را میدونند و اینها بخشی از امتحان مادر شدن هست. ما باید اینها را بدونیم، کسی که اینها را ندونه نمی تونه مادر بشه
قدم میزدیم و دخترم دو سه دقیقه ای کاملا ساکت بود. بنظر میرسید داره روی جوابم فکر میکنه. ناگهان دستم را گرفت و گفت: - حالا فهمیدم، اگر کسی در امتحان رد شد مجبوره بابا بشه
با لبخندی بهش گفتم: - دقیقا عزیزم

......

دوست خوبم گُلی این را دیروز برایم تعریف کرد

**********************************************'

والنتاین راحله را پارسال بخاطر روز عشاق نوشته بودم

اگر دوست داشتید اینجا آنرا بخوانید

سه کلاغ

2008-12-23T03:32:00.000-08:00

کمی از نان صبحانه که یادم رفته بود و روی میز مانده و خشک شده بود را برداشتم و رفتم بالکن. نان را چند تکه کرده و از بالکن پرت کردم توی محوطه جلوی خانه . چند لحظه ای طول نکشید که دو تا کلاغ که لابد روی بام خانه نشسته بودند فرود آمدند. یکی از کلاغها تکه ای نان را به منقار گرفت و پر زد و رفت روی بام خانه روبرویی نشست و شروع کرد به خوردن. کلاغ دوم تکه نانی را برداشت و قدم زنان رفت تکه دوم را که چندمتر آنطرفتر بود برداشت و بعد چندمتر آنطرفتر تکه ای دیگر. سپس پر زد و رفت روی بام خانه روبرویی نشست که آنها را بخورد. تازه شروع به خوردن کرده بود که کلاغ سومی سر و کله اش پیدا شد و رفت سراغ کلاغ دومی. کلاغ دوم که لابد ضعیف تر بود از ترس از جایش برخواست و دو سه متر آنطرفتر نشست و با حسرت به تماشای کلاغ سوم که مشغول خوردن سه تکه نانش بود پرداخت. بیچاره زورش نمیرسید که از مایلملکش یعنی تکه نان دفاع کند. شاید اگر طمع نمیکرد و مثل کلاغ اولی به همان یک تکه نان قناعت میکرد حداقل تو این هوای سرد که غذا کم گیر می آید گرسنه نمی ماند

نمی خواهم درمورد کلاغ دوم قضاوت ناعادلانه کرده باشم. شاید فکر می کرد حالا که امکانی پیش آمده که شکمش را کاملا سیر کند چرا این فرصت را از دست بدهد. شاید هم جوجه اش دیر از تخم درآمده و هنوز مستقل نشده و میخواست تکه نانی هم برای او ببرد. اما دو انتقاد به او وارد است ، اول اینکه علیرغم تجربه های قبلی امکان راهزنی کلاغ سوم را از یاد برده بود. دوم اینکه وقتی کلاغ سوم آمد میبایست از تکه نانها و از حقش دفاع میکرد، یا حداقل قار و قاری میکرد. درمورد کلاغ اول هم شاید بیهوده به او امتیاز داده ام. او شاید از آن تیپ های ساکت و ترسویی است که به نیمه گرسنه بودن خود راضی هست و نمی خواهد به زیاده خواهی متهم شود و یا دچار دردسر گردد

يلدای مهر و روشنايی بر شما شاد باد

2008-12-20T02:48:00.000-08:00

من همين فردا
به رفيقانم که همه از عريانی می گريند

خواهم گفت

گريه کار ابر است

من و تو با انگشتی چون شمشير

من و تو با حرفی چون باروت

به عريانی پايان بخشيم

و بگوئيم به دنيا، به فرياد بلند

عاقبت ديديد ما صاحب خورشيد شديم

و در اين هنگام است

که همان بوسه تو خواهم بود

کز سر مهر به خورشيد دهی

شب که می آيد و می کوبد پشت در را

بخودم می گويم

اگر از خواب شب يلدا ما برخيزيم

اگر از خواب بلند يلدا، برخيزيم

ما همين فردا

کاری خواهيم کرد

کاری کارستان

------------------------
خواب يلدا سروده زنده ياد خسرو گلسرخی

آوای ماندگار

2008-11-30T13:00:00.000-08:00

تصور کن هيچ کشوری نيست
تصورش سخت نيست
هيچ بهانه‌ای برای کشتن يا مردن در راهش نيست
چنان که مذهبی وجود ندارد
تصور کن همه انسان‌ها در صلح زندگی مي‌کنند
جان لنون
ادامه مطلب

او – با - ما – نیست

2008-11-10T01:38:00.000-08:00

انتخابات آمریکا و نظرخواهیهای پیش از انتخاباتی از مردم دنیا در این رابطه نشان داد که اکثریت بسیار بزرگی از مردم دنیا از سیاست شرارت بار و جهان خراب کن هشت ساله راستترین محافل سرمایه داری جهانی به سرکردگی نئوکانهای آمریکایی بیزار و متنفرند. سیاستی که نتیجه اش فقر و بدبختی برای بخش بزرگی از مردم آمریکا بود . سیاستی که شکنجه و استراق سمع در کشوری که خود را پاسدار دمکراسی جهان میداند قانونی کرد . معرفی ایرانیها و عربها بعنوان موجوداتی خشن و بدسگال و تروریست در فیلمها و نشریاتشان، کشتار میلیونها انسان در جهان و دادن خوراک لازم و مهیا کردن شرایط مطلوب رشد بنیادگرایی و تعصبات مذهبی - از نوع اسلامی و مسیحی و یهودی اش – رشد نژادپرستی بویژه علیه ملل ساکن خاورمیانه و رشد تروریسم دولتی و غیردولتی ، جنگ طلبی و تجاوزگری، دامن زدن به جنگهای محلی، دامن زدن به جدایی طلبی در دیگر کشورها و پاشاندن بذر کین و نفاق بین مللی که قرنها در اتفاق و همزیستی با هم میزیستند ودر مجموع نا امن کردن زندگی در جهان چکیده برخی از نتایج نوشته شده در کارنامه این سیاست هستند

از آن روزی که ازبین کاندیدهای حزب دمکرات دونفر یعنی اوباما و هیلاری کلینتون ماندند مسلم شد که اگر دمکراتها در انتخابات نهایی پیروز شوند یک واقعه تاریخی ثبت خواهد گردید. برای اولین بار در آمریکا بزرگترین اقتصاد جهان و تنها ابرقدرت باقی مانده و یکه تاز کنونی میدان زورگویی ها و قلدریها یک زن یا یک سیاهپوست رئیس جمهور خواهد شد. بالاخره اوباما رئیس جمهور شد. اما آیا سیاست آمریکا تغییر خواهد کرد؟ دررابطه با مسائل داخلی تا حدودی آری، زیرا سیاست خانمان برانداز نئولیبرالی جمهوریخواهان که بر انباشت هرچه بیشتر ثروت میلیادرها به بهای بیرحمانه کاهش هزینه های اجتماعی و خرابتر کردن سیستم بیمه ها ی درمانی و بهداشتی ، راندن مردم از خانه هایی که توان پرداخت وام مسکن را نداشتند، طویل تر کردن صف گرسنگان برای گرفتن آش در پشت در کلیساها و موسسات خیریه استوار بود دیگر بطور علنی قابل دفاع نیست. بدیهی است که اوباما سعی خواهد کرد این همه درد و فلاکت بخش وسیعی از مردم را اندکی تخفیف دهد. گفتم اندکی، زیرا گرچه دمکراتها در گذشته همیشه نیم نگاهی به وضعیت اقشار متوسط جامعه داشتند و دارند اما در مجموع مدافع منافع همان میلیادرها ، صاحبان صنایع و تجار بزرگی هستند که پایه های نظام سرمایه داری آمریکا را تشکیل می دهند. حزب دمکرات آمریکا وقتی پای منافع اقشار پائیین جامعه به میان می آید صدها گام از احزاب سوسیال دمکرات کنونی کشورهای اروپایی که در بیست سال اخیر به شدت به راست و به همان سیاست نئولیبرالی گرویده اند نیز عقب تر هست

در رابطه با سیاست خارجی مطلقا اوباما نمی تواند با ما باشد. منظور از "ما" یعنی من و چند میلیارد نفر دیگر ساکنان کره خاکی است که جزو میلیادرها نیستیم، منافعی در جنگ و جنگ طلبی نداریم، استثمار نمیکنیم، هیچ دولتی در هیچ کجا از منافع مان دفاع نمی کند، ناحق کتک می خوریم و زندان میرویم و اعدام و سنگسار می شویم و در نهایت باید بهای بحران سرمایه داری را با مالیات ها و اندوخته های ناچیزمان بپردازیم تا کماکان سودآوری موسسات آن میلیادرها سیر صعودی بخود بگیرد

اوباما با ما نیست زیرا او نیز از همان حزبی است که وقتی در قدرت بود به کوبا حمله کرد، به بمباران ویتنام ادامه داد، صربستان را بمباران کرد و صدها کارخانه تولیدی غیر نظامی را با خاک یکسان کرد، به محاصره وحشتناک عراق که منجر به کشته شدن پانصدهزار کودک عراقی بخاطر کمبود دارو شد ادامه داد و بالاخره باید بپذیریم اگر هم اوباما ته دلش هم بخواهد نمیتواند با ما باشد، آخر او نماینده یک حزبی است که سیاست خاصی را در قبال مسائل جهانی دنبال می کند
همین امروز دوشنبه خواندم که در تمام دوره رقابت انتخاباتی مشاوران اوباما و مک کین برسر مسائل کلیدی سیاست خارجی و بویژه مسئله هسته ای ایران بر سر اسنادی به توافق رسیدند که چندان تفاوتی با سیاست بوش نداشته و عده ای حتی پیش بینی میکنند اوباما سیاست تندتری در قبال ایران خواهد داشت. بقول ريچارد کلارک مشاور اوباما او در کشیدن ماشه اگر الزامی باشد تردیدی نخواهد کرد

در نوشته های نشریات ایران درباره پیروزی اوباما بیشتر روی نفرت مردم آمریکا از جنگ افروزی و دستگاه بوش و صهیونیستهای نزدیک به آن صحبت می شود. مگر دولت و حاکمان ایران تا چه اندازه خود را متعهد به خواستها و آمال مردم ایران می دانند که از اوباما چنین انتظاری دارند. تازه لابی یهودیان در حزب دمکرات بسیار قوی تر است تا حزب جمهوریخواه. بنظر من یهودیان را با صهیونیستها نباید یکی دانست و در مجموع آدمها را نباید براساس رنگ پوست و نژاد و مذهب قضاوت کرد. همین دو دولت آخری حاکم در آمریکا این امر را ثابت کرد، مادلین اولبرایخت یهودی اولین و تنها سیاستمدار آمریکایی، آنهم در مقام ویر خارجه شجاعانه به اشتباه آمریکا در براندازی دولت ملی دکتر مصدق با کودتای آمریکایی اشاره کرد و از طرف دیگر پاول سیاهپوست وزیر خارجه اولیه جورج بوش با اسناد و مدارک تقلبی راه را برای حمله نظامی به عراق هموار کرد، یا خانم رایس وزیر خارجه بعدی بوش که او هم سیاهپوست هست وفاداری خود را به سیاست جنگ و تخریب در خاورمیانه به اثبات رساند.نمیخواهم زیاد بدبین باشم و جشن "سقوط" سیاست جنگ و خونریزی و فلاکت اقتصادی را خراب کنم. نه تنها مردم آمریکا بلکه در نظرخواهی های انجام شده درمجموع 75درصد مردم دنیا دوست داشتند بوش و سیاستش به درک واصل شود و نسبت به اوباما سمپاتی داشتند. من هم علیرغم "منفی بافیهای" بالا دوست داشتم اوباما پیروز شود. پیروزی او چندین حسن داشت. اول از همه تمام جنگ طلبان و راهزنان بین المللی مجبور شدند تا صدای مخالفت مردم آمریکا با خود را بشنوند. بیچیزان و فقرا با شرکت در انتخابات نارضایی خود را با سیاست اقتصادی نئولیبرالی به گوش همه رساندند. سیاهپوست و مسلمان بودن (نام واقعی او باراک حسین اوباما هست) اوباما نیز شاید آغازی باشد بر پایان راسیسم علیه سیاهان که علیرغم لغو رسمی اش هنوز در موقع استخدام و در محل های کار وجود دارد و تو دهنی به آنهایی که در چندسال اخیر تبلیغات نژادپرستانه و ضد مردم خاورمیانه را تحت پوشش مبارزه با بنیادگرایی اسلامی پیش برده و میبرند

خرده گیران ممکن است مرا متهم به دفاع از بنیادگرایی کنند. نه، من مخالف بنیادگرایی و طرفدار جدایی دین از دولت هستم. اما مخالفت جنگ طلبان آمریکایی و اسرائیلی با بنیادگرایی اسلامی دروغین بوده و فقط در خدمت اهداف نژادپرستانه و جنگ طلبانه شان می باشد. وگرنه جامعه آمریکا بعداز روی کار آمدن بوش و خرج میلیونها دلار بشدت مذهبی تر و خرافی تر شده و خود بوش و بسیاری از همکارانش متعلق به انجمن های مذهبی بنیادگرای مسیحی میباشند و چند دولت اخیر اسرائیل با همکاری و رای بنیادگراهای یهودی بر سر کار ماندند. تازه نزدیکترین متحدین آمریکا در منطقه ما حکومت های بنیادگرای مذهبی اسلامی هستند که با شمشیر گردن میزنند، سنگسار میکنند، پلیس مذهبی دارند اما صدای نه آمریکا، نه اروپا در نمی آید. مثل عربستان، کویت و عمان و پاکستان و شیخ نشینهای عرب. منافع آمریکا و اسرائیل ایجاب می کند که در خاورمیانه هیچ نوع از دمکراسی پا نگیرد. گیرم آمریکا حمله کرد و رژیم مطلوب خود را بر سر کار آورد. چه تضمینی است که آن رژیم بهتر از جنگ سالاران به شدت متعصت افغانی که الان برسر کارند باشد چه تضمینی است جامعه مطلوب آمریکا برای ما بهتر از جامعه عراق کنونی باشد که در آنجا کشت و کشتار بسیار وسیعتر از دوران صدام هست و بنیادگرایی که قبلا وجود خارجی نداشت امروزه جو حاکم در عراق شده است. حتی اگر اوباما طور دیگری بخواهد، سیستمی که او متعلق به آن است به او اجازه چنین کاری را نخواهد داد. ضدجنگ بودن و طرفدار فقرا بودن او را باید در همان چارچوبه و محدوده ای که قدرت مانور دارد دید. نه او با ما نیست، در واقع او نمی تواند با ما باشد

یک طنز و یک تفسیر کوتاه

2008-10-22T02:49:00.000-07:00

یادداشتی تحت عنوان « یک بمب ساعتی در دستم هست» نوشتم که آنرا در وب سایت شمالیها می توانید بخوانید

امروز دوستی یک طنز برایم فرستاده که اینجا می آورم. شاید قبلا خوانده باشید. انتهای طنز نتیجه ای گرفته شده که مورد قبولم نیست

روزی يک مرد روحانی با خداوند مکالمه ای داشت: "خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟ "، خداوند او را به سمت دو در هدايت کرد و يکی از آنها را باز کرد، مرد نگاهی به داخل انداخت، درست در وسط اتاق يک ميز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن يک ظرف خورش بود، که آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد، افرادی که دور ميز نشسته بودند بسيار لاغر مردنی و مريض حال بودند، به نظر قحطی زده می آمدند، آنها در دست خود قاشق هايی با دسته بسيار بلند داشتند که اين دسته ها به بالای بازوهايشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل
ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر نمایند، اما از آن جايی که اين دسته ها از بازوهايشان بلند تر بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.
مرد روحانی با ديدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگين شد، خداوند گفت: "تو جهنم را ديدی، حال نوبت بهشت است"، آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد، آنجا هم دقيقا مثل اتاق قبلی بود، يک ميز گرد با يک ظرف خورش روی آن و افراد دور ميز، آنها مانند اتاق قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و چاق بوده، می گفتند و می خنديدند، مرد روحانی گفت: "خداوندا نمی فهمم؟!"، خداوند پاسخ داد: "ساده است، فقط احتياج به يک مهارت دارد، می بينی؟ اينها ياد گرفته اند که به یکديگر غذا بدهند، در حالی که آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان
فکر می کنند!"
هنگامی که موسی فوت می کرد، به شما می اندیشید، هنگامی که عیسی مصلوب می شد، به شما فکر می کرد، هنگامی که محمد وفات می یافت نیز به شما می اندیشید، گواه این امر کلماتی است که آنها در دم آخر بر زبان آورده اند، این کلمات از اعماق قرون و اعصار به ما یادآوری می کنند که یکدیگر را دوست داشته باشید، که به همنوع خود مهربانی نمایید، که همسایه خود را دوست بدارید، زیرا که هیچ کس به تنهایی وارد بهشت خدا (ملکوت الهی) نخواهد شد.

تخمين زده شده که 93% از مردم اين متن را برای ديگران ارسال نخواهند کرد، زیرا آنها تنها به خود می اندیشند، ولی اگر شما جزء آن 7% باقی مانده می باشيد، اين پيام را برای دیگران ارسال نمایید، من جزء آن 7% بودم، همچنین به ياد داشته باشيد که من هميشه حاضرم تا قاشق غذای خود را با شما سهیم شوم
********
گفتم که با نتیجه گیری آن مخالفم. زیرا میلیونها انسان در کره خاکی هستند که آتئیست می باشند و به موسی، عیسی، محمد و بودا و یا هر پیامبر دیگری اعتقاد نداشته اما انسانهایی مهرورز و بشردوستی هستند و حاضرند قاشق غذای خود را با دیگران تقسیم کنند

ترس، امید ، باور

2008-09-11T12:34:00.000-07:00

والتربورکرت: "شاید ما از خود بپرسیم که چگونه گله گورخرها و گوزنهای آفریقایی می توانند در حضور شیرها بچرند . شیرها حمله خواهند کرد... اما فقط در لحظه خطر بی واسطه است که یک حیوان به گریز می افتد، دیگران نیروی خود را ذخیره می کنند و به چرا ادامه می دهند و به زودی حیوانی هم که توانست این بار از چنگال جانور مهاجم بگریزد به آنها ملحق می شود. آنها چه می توانند بکنند؟ اما انسان ها از آنجا که آگاهانه می کوشند محیط شان را کنترل کنند، خاطره هایشان را به حافظه بسپارند و آینده را پیش بینی کنند نمی توانند حضور کشدار شیرها را فراموش نمایند"

گاهی که بی خدا می شوم احساس خلا و تنهایی کرده و خود را بی پشتیبان می بینم، بعدا دوباره این خلا را با خدا پر میکنم، اما هرگز پیش نیامده که حتی یکی از آه و ناله ها و دعا ها و خواسته هایم که هیچکدام ناممکن و نامشروع و ناعادلانه نیستند برآورده شوند. این همه ستم، بی عدالتی و رنج بیکران اکثریت مردم جهان را آرزوی مرحمی میکنم و اما هرگز برآورده نمی شود و من باز بی خدا می شوم. این دور باطل خداپرستی و بی خدایی شده مشغله فکری روزانه ام
اینکه خدا از ازل بود یا بعدها ذهن بشر آنرا بوجود آورد، یا اینکه خدا یکی است ، دوتا و یا چندتا بحثی است که قرون متمادی، شاید از همان روزی که جوامع بشری بوجود آمدند نه تنها مردمان عادی بلکه همچنین متفکران هر دوره درگیر آن بوده و هستند. بزرگترین جنگهای خونین تاریخ بر سر برداشت های متفاوتی که از" پیام خدا" وجود داشت و بصورت مذاهب گوناگون متجلی می شد بوقوع پیوسته است از جمله آنها جنگ پروتستانها و کاتولیکها ، جنگهای صلیبی، جنگ شیعه و سنی، خوارج و صدها جنگ خونین دیگر. میگویند اغلب مذاهب در بدو پیدایش خود خصلتی آزادیخواه و برابری طلب داشتند و بعدها اغنیا و قدرتمندان از این باور مردم استفاده کرده و آنرا به وسیله ای برای تحمیق و توجیه ظلم های این جهان تبدیل کردند. عده ای میگویند مذهب آهِ مخلوق ستم دیده است و اضافه می کنند که مذهب به عنوان "آه مظلومان" هنگامی پذیرفتنی است که به وسیله ستمدیدگان و بیچارگان به کار بسته شود ؛ اما هنگامی که به وسیله انگل صفتانی که ستم را توجیه می کنند به کار گرفته می شود ، قطعاً پذیرفتنی نیست
باری، درمورد پیدایش خدا و مذهب نظریه های متفاوتی وجود دارد که یکی از جدید ترین آنها را همین دیروز خواندم که توسط فیلسوف آمریکایی آلکساندر ساکستون مطرح گردیده و م.ر.ش گرامی در مقاله ای آن را بررسی کرده است. مقاله کمی مشکل و بقول معروف بالاتر از سواد من بود. اما با چند بار خواندن بالاخره "شیرفهم" شدم و خلاصه اش اینطور هست که :زمانی انسان که هنوز انسان کاملی نبود مثل حیوانات دیگر بصورت فردی یا گروهی به شکار یا جمع آوری میوه های جنگلی مشغول بود و دغدغه فکری خاصی جز سیر کردن شکم خود و پرهیز از خطر خورده شدن توسط دیگر حیوانات نداشت. ترس دایم از خورده شدن توسط دیگران چنان او را از نظر روانی فلج کرده بود که مجبور شد خدا و مذهب را خلق کند تا امیدی باشند برای زنده ماندنش

این هم نقل قولی از مقاله ،برای راحتی شما همه آن بخش های سخت را حذف کرده و راحتترین بخش که در عین حال چکیده فرضیه ساکستون را بیان میکند را برایتان می آورم:

"زمانی نه چندان دور در گذشتۀ سیاره ما ، حیوانی که احتمالاً بعضی وقت ها روی دو پا راه می رفت و لای پاهایش را با انگشتانش می خاراند ، به وجودِ فردی ِ خود آگاهی یافت و مرگِ بازگشت ناپذیر را بازشناخت. این دو دریافت شاید جداگانه حاصل شده باشند ؛ اما هنگامی که برداشت دوم استوار برجای نشست ، حیوان مذهب را ابداع کرد و به نخستین انسان تبدیل شد"

جان وين يا مارلون براندو ؟

2008-08-08T12:28:00.000-07:00

این مقاله را تقدیم کردم به شمالیها. برای خواندنش لطفا اینجا مراجعه کنید

سه

2008-07-23T22:52:00.000-07:00

یک
در جزیره فورویک که به اندازه یک زمین فوتبال هست و در مجمع الجزایر شتلند در اسکاتلند قراردارد فقط یک نفر زندگی می کند به نام آقای استوارت هیل که 65 سالش هست و دریک چادر زندگی میکند. هیل نه بریتانیای کبیر و نه بازار مشترک را به رسمیت می شناسد. هیل تلاش می کند که فورویک را مستقل کند و کوچکترین کشور دنیا از نظر وسعت و جمعیت(فقط یک نفر) را بوجود آورد. وی اعلام کرده است که تا پایان همین امسال پرچم ، تمبر و پول جزیره را معرفی خواهد کرد

دو
در یک دبیرستان در یکی از شهرهای کوچک ماساچوست 17 دختر همزمان حامله شدند. این عمل عامدا از سوی دختران برنامه ریزی شده بود.و اعلام کرده اند که می خواهند بطور مشترک بچه ها را بزرگ کنند. این عمل در شهر مزبور که عموما کاتولیک نشین هست باعث جنجال های فراوان گشته و کلیسای کاتولیک را مضطرب کرده است

سه
مرد 44 ساله استرالیایی زندگی اش را به حراج گذاشت . بعداز اینکه همسرش او را رها کرد دیگر انگیزه ای برای زیستن ندارد. همه چیز او به حراج گذاشته شده است: خانه، ماشین، شغل او در یک سوپر مارکت، دوستان و حتی تفریحاتش. این حراج که در روز 22 ژوئن (2 تیر) شروع شد در همان ساعات اولیه 400000 یورو جمع آوری کرد

عروس " ایرانیه" بن لادن

2008-06-13T23:57:00.000-07:00

بالاخره بعداز مدتها کار و دوندگی و درگیری با مشکلات روزمره زندگی فرصتی پیش آمد و توانستم کتابی بخوانم. اخیرا کتاب نه چندان حجیم «من ... عروس بن لادن» نوشته کارمن بن لادن را خواندم. کارمن از پدری سوئیسی و مادری ایرانی، از خانواده اشرافی شیبانی ها، می باشد. در سوئیس با ایسلام بن لادن برادر بزرگتر اسامه بن لادن آشنا شده و کار به ازدواج می کشد. نتیجه این ازدواج سه دختر به نامهای وفا، ناجیه و نور می باشد. اقامت در دو دنیای کاملا متفاوت، عربستان از یک طرف و اروپا و آمریکا از طرف دیگر موجب بروز تناقضاتی شگرف در نحوه زندگی او شدند که بسیار خواندندی هستند. بیکینی، ماشین اسپرت، هواپیمای خصوصی، تنیس با دیپلماتهای آمریکایی، پرواز هفتگی به لاس وگاس برای قمار از یک طرف. خانه نشینی، پوشیدن عبای سعودی، نخواندن، نرقصیدن، نخندیدن و و و از طرف دیگر. خانم کارمن هرگز در زندگی اش با آدمهای معمولی از طبقات پایین یا متوسط تماس نداشتند. دوران کودکی که به ایران میرفتند در خانه های مجلل مجهز به استخر و دیگر وسایل تفریح خانواده شیبانی میگذراندند و تنها نوکران و خدمه خانه را می دیدند. بعدها بعداز ازدواج با ایسلام بن لادن که به تهران رفته و قصد خرید فرش در بازار تهران را داشتند از دیدن آدمهای فقیر و گدا در ایران تعجب کرده و نمیدانستند که چنین آدمهایی هم وجود دارند

نکته بسیار جالب کتاب تماس و ارتباط خانواده بن لادن با مقامات آمریکایی و آمریکایی هایی که عموما به جناح راست و محافظه کار آمریکا تعلق دارند می باشد. یادمان نرود که اسامه بن لادن قبل از فاجعه یازده سپتامبر و بویژه در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی در مطبوعات آمریکایی و اروپایی بعنوان یک «مبارز آزادی» معرفی می شد و از کمکهای لجستیکی، مالی سازمان سیا برخوردار بود. آمریکا و اروپا خود را عاشق سینه چاک دمکراسی و حقوق زنان در عراق و افغانستان و ایران معرفی می کنند. اما با اینکه بیشتر گردانندگان اولیه القاعده سعودی بوده و تعدادی از آفرینندگان فاجعه یازده سپتامبر سعودی بودند و مهمتر از همه رژیم سعودی یکی از عقب مانده ترین ، خشن ترین ، ضد زن ترین و بدترین نوع دیکتاتوریها است اما بخاطر باز بودن همیشگی شیر لوله های نفت شان از متحدین استراتژیک آمریکا و اروپا در منطقه می باشند

باری کتاب بسیار خواندنی است و متاسفانه بسیاری ار نکات منفی که درباره جامعه متعصب، عقب مانده و خشن و ضد زن عربستان آمده در مورد ایران امروز ما تا حدودی صدق می کند. گرچه انگیزه نوشتن این کتاب ممکن است اقتصادی هم باشد، زیرا تاکنون به زبانهای زیادی ترجمه شده و فروش خوبی داشته است. اما شهامت درگیر شدن کارمن بن لادن را با خانواده و کشوری که نامشان با تروریسم عجین هست باید ستود

اینک تکه هایی از کتاب
پدر ایسلام شیخ عبدالله بن لادن 22 زن داشت. 25 پسر و 29 دختر

وقتی سالم برادر ایسلام شوهر کارمن به سوئیس می آید و با هم به کلوب یا رستورانی می روند
ایسلام با کنایه به من فهماند که اگر سالم از من تقاضای رقص کرد نباید با او برقصم. اگر این کار را بکنم ممکن است سالم برداشت اشتباهی بکند

برای ازدواج یک بن لادن با تبعه خارجی باید مجوز پادشاه عربستان را داشت
وقتی ایسلام با مجوز پادشاه بازگشت به من گفت شاه خواهان ازدواج ما در جده، سرزمین او، می باشد. او گفت برگزاری ازدواج ما در آنجا به همه ثابت می کند که پادشاه رسما موافقتش را برای ازدواج ایسلام با من – یک خارجی- اعلام کرده است. ایسلام می گفت اگر ما در خارج ازدواج کنیم ممکن است مردم دیگر برای من زیاد احترام قائل نشوند

فقط مردها هرطور دلشان می خواست آمد و شد داشتند. ما زنها ذر خانه محبوس بودیم، نه فقط گرمای کشنده تابستان، بلکه به این دلیل که نمی توانستیم بدون حجاب در مقابل مردهای خارج از خانواده ظاهر شویم. حتی برای رفتن به باغ باید به مستخدمین اطلاع می دادیم تا محوطه ساختمان را خالی کنند
ما ورزش نمی کردیم. قدم گذاشتن به هرجایی بی فکری محض بود. در هر حال جایی برای رفتن وجود نداشت، نه هتلی، نه سالن ورزشی، نه تئاتری، نه استخرشنایی، نه رستورانی. اگر هم چیزی موجود بود، فقط برای مردها بود.هیچ سالن بستنی خوری، پارک، یا فروشگاهی نبود. یک خانم متشخص و اصیل خرید نمی کرد

نگاه متحیر، وحشت زده و ناراحتی که بین مادرشوهرم و خواهر ایسلام فوزیه، زمانی که از خدمتکار آنها، به خاطر یک چیز جزئی، مثل تعارف یک فنجان چای تشکر کردم، رد و بدل شد را به یاد دارم. اینجا دنیای دیگری بود. مرز ناخوشایندی بین آنها (سعودی هاو خدمتکاران) وجود داشت. این تحقیر و بی احترامی به زیردستان، این حقیقت را که عربستان سعودی یکی از آخرین کشورهایی است که از نظام برده داری پیروی می کند به طور برجسته ای نمایان می کرد

ایسلام مرا تشویق کرد که آموزش خلبانی بگیرم. اواخر هفته ما با هم به سانتاباربارا و لاس و گاس پرواز می کردیم
برخی از برادران ایسلام به خارج برای دیدن ما آمدند و ما آنها را به دیزنی لند ، لاس و گاس، ومهمانی ها بردیم. من شلوار جین و کفش کتانی می پوشیدم. آنها شلوارهای چسبان می پوشیدند و دکمه پیراهنشان را باز می گذاشتند. آنها در خارج از وطن درست مثل آمریکایی ها بودند

زمانی که بچه اول وفا به دنیا آمد
خیلی بعد فهمیدم زمانی که ایسلام فهمید بچه دختر است به سادگی بیرون رفته بود! روی پایش چرخیده و از بیمارستان بیرون رفته بود!
حالا باید اسمی انتخاب می کردیم. ما برای پسر نام فیصل را انتخاب کرده بودیم. هرگز در پی انتخاب نامی برای یک دختر نبودیم.
از اینکه بچه ام را در کالسکه جدید آمریکایی اش در پارک راه ببرم لذت می بردم

بعداز تحریم نفت در سال 1973، زمانیکه قیمت نفت خام مدت چندماه از سه دلار به دوازده دلار رسید بارش پول به عربستان سعودی آغاز شد
در جده: در آن روزهای اولیه، برای مخفی کردن ناراحتی ام، این توجیه سعودی که «عبا برای یک زن نشانه احترام است» را پذیرفته بودم

برای یافتن شیربچه سیمیلاک: یک شب به ایسلام گفتم او باید به من اجازه بدهد تا به خواربارفروشی بروم. در حالیکه عبای عربی سرتاپایم را پوشانده بود ایسلام و عبدو(راننده) مرا با ماشین آنجا بردند. ایسلام از من خواست در ماشین منتظر بمانم و برای مدتی ناپدید شد، عاقبت پس از ده دقیقه مرا به ورودی هدایت کرد. من از صفی متشکل از دوازده مرد که بیرون در خواربارفروشی ایستاده بودند گذشتم، همه خاموش صورت هایشان را از من برگرداندند. برای اینکه یک زن سرتاپا در پوشش سیاه بتواند با شوهرش داخل شود، فروشگاه از کارکنان و مشتری ها خالی شده بود، کاملا خالی. آنها از چه می ترسیدند. از آلودگی؟ از یک زن که حتی نمی توانستند چهره یا اندام او را ببینند؟ آیا واقعا این نشان ادب و احترام مردها بود که پشتشان را به من بکنند، چون من یک زن بودم؟

دو کانال تلویزیونی تمام طول روز پیش نمازی را نشان می داد که قرآن می خواند. پسرهای شش، هفت ساله که به خاطر دانش قرآنی برنده جوایزی شده بودند. روزنامه های خارجی، با ماژیک علامت گذاری می شدند مطالب آن قطعه قطعه و پراکنده می شد. هر نظری در مورد عربستان سعودی یا اسرائیل، هر عکس یا تبلیغی که ذره ای از پا یا گردن زنی را نشان می داد با سانسور سیاه می شدند

اسلام سعودی از سخت ترین و مشکلترین انواع مذهبی است که می توان داشت. خودشان می گویند ناب ترین و خالص ترین است

فروتنی و فرمانبرداری زنان سعودی در فرهنگ آنها جا افتاده است. راحتی و لذت، برابری و خیلی چیزهای دیگر که من حقی مسلم فرض می کردم در این سرزمین بیگانه بود. به نظر بیشتر سعودی ها، تقریبا هر نوع شادی گناه محسوب می شد. کانال تلویزیون انگلیسی زبان با سانسور تکه تکه می شد. به جز اخبار دیدار خارجی پادشاه، کارتون و سریال کلمبو چیزی نشان نمی داد. نمایش هایی بدون بوسه و سیاست

خریدن الکل از بازار سیاه مشکل بود. در عربستان سعودی الکل ممنوع است. اما کارکنان سفارت آن را زیر لوای بسته های مهر شده دیپلماتیک می آوردند و راننده ها تجارت زیر زمینی راه انداخته بودند. یک بار در سوپر سیف وی تعداد زیادی از مهاجرین را دیدم که دور یک ویترین شکلات جمع شده بودند و با هیجان دوجین دوجین جعبه شکلات را در سبد خریدشان می انداختند. کنجکاو از اینکه چه خبر است در صف خروجی صندوق خریدهای یک آقا را نگاه کردم. آنها شکلات های لیکوردار با براندی بود.خیلی به این مسئله خندیدم

وقتی برای اولین بار می خواهد برای بچه اش جشن تولد بگیرد:
به خواهر شوهرهایم تلفن زدم تا بچه هایشان را دعوت کنم. خواهر شوهرم رافعه مخصوصا خیلی یکه خورد. او تاکید کرد « ما حتی روز تولد حضرت محمد را هم مشخص نمی کنیم و حساب آن را نگه نمی داریم. این مسیحی ها هستند که روزهای تولد را مشخص کنند. کریسمس یک روز تولد هست» . جواب دادم این که پرستش بت نیست. من فقط می خواهم به یک دختر کوچولو نشان دهم که از متولد شدنش خوشحالم. من نتوانستم او را متقاعد کنم.

نجوا زن جوان گوشه گیر، خجول و افسرده اسامه (بن لادن ) همیشه گنگ و ساکت موافق بود. او خیلی فروتن و بردبار بود. پشت سرهم حامله بود و هفت پسر داشت و هنوز سی سالش نشده بود. با لباس های یکنواخت و ملال آور و چشمان افسرده و غمگینش. او یک متدین است، مذهب تمام دنیای اوست. نمی تواند موسیقی گوش دهد، بچه هایی را به دنیا می آورد و شوهرش نمی گذارد او بیرون برود. ممکن است او به من لبخند بزند و با خودش بگوید: «زن بیچاره به جهنم خواهد رفت» و من فکر می کردم: «زن بیچاره در جهنم زندگی می کند»

سعودی ها حافظ اعتقادات کامل و مطلق در جهان اسلام شدند. شدیدترین و افراطی ترین افراطی ها. تنها تفاوت بین اسلام سعودی و اسلام طالبانهای فوق افراطی و متعصب افغان توانگری و تمول و زیاده روی ها و ولخرجی های خصوصی آل سعود است. سعودی ها طالبانهایی در ناز و نعمت و تجمل هستند

عمل شاهزاده وار به جیب زدن پورسانت- صاف و پوست کنده گفته باشم، رشوه خواری و فساد – را هیچ سعودی که من تا به حال دیده ام غیراخلاقی و زشت و نامشروع نمی داند. با این حال، در همان موقع گرفتن سود بانکی از حساب پس انداز حرام بود. من این چنین تضادهایی را نمی توانم درک کنم، هنوز هم بعضی اوقات که فکر می کنم برایم مضحک است.

در عربستان پوچی عاطفی- احساسی همه جا حاکم است. زنها از دنیا بریده شده بودند، به نظر می رسید پیوند واقعی با شوهرانشان ندارند. از زمان تولد تفیک شده و جدا بودند. نمی توانستند با جنس مخالف یک ارتباط صادقانه و حقیقی برقرار کنند. شاید به همین دلیل بعضی شاهزاده خانم ها با هم رابطه (جنسی) داشتند. آنها پرشور عاشق می شدند. حسادت می کردند، حتی قهرهای بچگانه به نمایش گذاشته می شد. این چیزها مرا غمگین می کرد. اگر تو همجنس باز متولد شوی، یک مسئله است، ولی این که تو به علت اینکه با مردی ازدواج کرده ای که اصلا وقتش را با تو نمی گذراند و به همین خاطر به این مسئله پناهنده شوی، این کاملا چیز دیگری است. همه شایعاتی در مورد مهمانی های همجنس بازان که در ریاض دوره داشتند می شنیدیم. من خودم از نزدیک چنین مهمانی هایی را ندیدم، اما یک بار به من پیشنهاد شد. همه اینها برای من خیلی عجیب و شگفت آور بود.

احتمالا اکثر مردها نمی دانستند که زنهایشان با زنهای دیگر همخوابه می شوند. اما آنهایی که می فهمیدند آن قدر برایشان اهمیت نداشت که بخواهند جلوی زنشان را بگیرند. زنها برای مردهای سعودی اهمیت ندارند بلکه مالکیت این زنها برایشان اهمیت دارد. هم جنس گرایی در عربستان ممنوع است، مجازات شلاق در ملا عام را دارد اما بسیاری از مردها هم رابطه همجنس بازی دارند، بخصوص قبل از ازدواج و وقتی جوان هستند. اگر دو مرد دست هم را در خیابان بگیرند، کاری که اغلب می کنند، این حرکت جنسی محسوب نمی شود، اما اگر یک مرد و یک زن همین کار را بکنند، حتی اگر ازدواج کرده باشند این عمل بی بند و باری و مبتذل تلقی می شود و پلیس مذهبی با باتوم به جوش و خروش در می آید. عادت همجنس بازی گاهی وقتی مردها مسن می شوند از بین نمی رود و در این مورد شاهزاده های سعودی هم مثل دیگران هستند. شاید هم بیشتر. یک دکوراتور اروپایی یک بار به من گفت تعداد مردهای هم جنس باز در عربستان سعودی بیشتر از اروپا است.

من در خانواده بن لادن زندگی کرده ام. ترس من از این است که اکثریت زیادی از سعودی ها عقاید افراطی اسامه بن لادن را حمایت می کنند و اینکه خانواده بن لادن و خانواده سلطنتی سعودی دست در دست هم به انجام عملیات ادامه می دهند. امکان اینکه اسامه رابطه اش را با خانواده سلطنتی هم حفظ کرده باشد وجود دارد. بن لادن ها و شاهزاده ها، خیلی صمیمی و دوستانه با هم کار می کنند. آنها مرموز و متحد هستند. اکثر برادران بن لادن با حداقل یک شاهزاده سعودی شراکت کاری و منافع مستقیم دارند. ترس من از این است که وقتی اسامه بمیرد، هزاران مرد هستند تا جای او را بگیرند. زمین عربستان سعودی خاکی حاصلخیز برای پرورش تعصب، نخوت و تکبر، تحقیر و تنفر نسبت به خارجی هاست. کشوری است که در آن جایی برای ملایمت، ملاطفت نیست. هرگونه تمایل به شادی معمولی و طبیعی و احساسلت ممنوع است.

گاهی نمی دانم اگر فقط فرزندان پسر داشتم با خانواده بن لادن با شدت کمتری می جنگیدم؟ از لحاظ مادی، زندگی با بن لادن دلپذیر و خوشایند بود. اما به همان اندازه که مادیات وسوسه می کنند، مسئله دیگری است که خیلی بیشتر اهمیت دارد: آزادی

انتشار عکس نیمه برهنه وفا بن لادن دختر بزرگ کارمن در نشریات آمریکایی را می توانید به آدرس زیر مشاهده کنید
http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/4555430.stm

کودکان در غربت

2008-05-19T00:26:00.000-07:00

چند سال پیش در یک مهد کودک شش ماه کار کردم. از 22 تا بچه چهار تا خارجی بودند که یکیش ایرانی بود. چهار سالش بود. با اینکه زبان رو خوب یاد گرفته و با بچه های دیگر راحت حرف میزد اما متوجه شدم که بیشتر با خارجی ها و بویژه با یک بچه که والدینش از شیلی بودند بازی می کند. علت اصلی اینکه بیشتر با بچه شیلیایی بازی می کرد رنگ مشابه پوست و مویشان بود. با دوتا بچه خارجی دیگر که از لهستان و فنلاند بوده و هردو بور بودند شاید بخاطر اینکه اسمشان مثل بچه ایرانی و شیلیایی از دید هجده بچه دیگر عجیب و غریب بود هم احساس نزدیکی کرده و بازی می کردند
اگر مثلا دو یا سه نفر از بچه های نامبرده همزمان به دلایلی به مهد کودک نمی آمدند بی حوصلگی ، بی میلی به غذا و دلتنگی را میشد براحتی در یک یا دو نفری که آمده بودند دید. نگرانی از هم پاشیدن گروهی که به آن تعلق دارند شاید علت اصلی آن باشد. تعلق به گروه یا جمع از ضروریات بسیار مهم برای کودکان هست که متاسفانه خیلی از والدین به آن توجه ندارند. این ضرورت اهمیتش برای بچه های در غربت دو چندان می شود. زیرا اینها ازاحساس تعلق و بستگی به جمع و گروههای خانوادگی که معمولا هر بچه ای در وطن خودش دارد محروم هستند و از رفت و آمدهای خانوادگی نزد عمو ، دایی ، خاله، عمه، مامان بزرگ و بابا بزرگ و... خبری نیست. بعداز تعطیلات هفتگی معمولا بچه ها از دیدار بچه های فامیل مثل دختر عمو و پسر خاله و ... صحبت می کنند و بچه های خارجی که از این نعمت محرومند با افسردگی و احساس کمبود خود را از این نوع بحث ها دور نگه میدارند و اگر اندکی بقول معروف زبل باشند سعی می کنند مسیر بحث و گفتگو را عوض کنند

نوع برخورد والدین در تقویت روحیه کودکان و برطرف کردن افسردگی شان بسیار مهم هست. چندوقت پیش با یکی از دوستانم رفتیم منزل یک خانواده ایرانی که آشنایشان بود. یک ساعتی که آنجا بودیم شاید بیش از بیست بار خانم میزبان سر بچه چهار سال و نیمش داد زد و تهدید کرد: یک بار دیگه این کار رو بکنی میدونم با تو چکار بکنم. چند بار هم بچه را زد. البته بچه زیاد به تهدیداتش اهمیت نمی داد. همیشه همینطور بود. وقتی صبح تا شب صدبار یکی را تهدید کنی کم کم از اثر گزاری اش کاسته شده و بچه محل نمی گذارد. دوستم تعریف کرد که بچه شان هر روز با گریه و دعوا به مهد کودک می رود. حق هم دارد. به او خوش نمی گذرد. یاد نگرفته با بچه ها بازی کند. معمولا روزهای تعطیلی یا حتی روزهای کاری، بعداز کار مادران و گاهی پدرانی که بچه کوچک دارند جلوی محوطه خانه ها که در بیشتر کشورهای اروپایی فضای بازی با وسایل بازی هست جمع میشن و یکی دو ساعتی می نشینند تا بچه ها با همدیگر بازی کرده و رفتار گروهی و تعلق به جمع را تمرین کنند. اما این خانم چون اندکی خجالتی است و زبانش هم زیاد خوب نیست هیچوقت با بچه اش نمی رود. اگر هم برود مواقعی می رود که کسی آنجا نباشد

بدتر از همه بعداز تعطیلاتی مثل کریسمس و عید پاک و امثالم هست که بچه ها از دیدار بستگانشان و از کادوهایی که گرفتند صحبت می کنند. دوستی دارم که هر کریسمس چندتا تا کادو برای هرکدام از بچه هایش می خرد و به خانه خودش پست می کند و به آنها می گوید مثلا دایی، عمه یا مامان بزرگ برایتان فرستاده. وقتی شنیدم اول خنده ام گرفت اما دیدم بد فکری نیست. پیشنهاد می کنم همه آنهایی که بچه دارند از این دروغ مصلحتی استفاده کنند که منفعتش برای بچه های در غربت بیشتر از زیان احتمالی این چاخان شیرین هست

فرهنگ آدمهای بی فرهنگ

2008-04-24T02:25:00.000-07:00

تو غربت وقتی حرفهای بعضی ها درباره فرهنگ و تمدن چندهزار ساله کشورمان و رفتار و عمل شان را مقایسه می کنم واقعا حالم بهم می خوره. بسیاری از ایرانیها که توی خیابون به هم برخورد می کنند سرشان را برمیگردانند و بنظر میرسد ته دلشان میگن:" این دهاتی ها دیگه اینجا چکار می کنند. آشغالها آبروی ما رو بردند" هرکس فکر میکنه سطح و کلاسش از دیگر هموطنانش بالاتره. مهمان چشم دیدن مهمان را نداره. اما ما که مهمان نیستیم و کسی ما را دعوت نکرده. هرکس به دلایلی تو غربت زندگی میکنه

یه روز با دوستم توی یک فروشگاه به خانمی برخوردیم که آشنایش بود. موهایش را بلوند رنگ کرده بود (که هیچ عیبی نداره) و چهره اش هم روشن بود. وقتی حرف میزد صداش خیلی پایین بود و تقریبا نمی شنیدیم و ما که بلند حرف می زدیم چهره اش نشان می داد که از مصاحبت با ما رنج میبرد. بعدا که علتش را از دوستم پرسیدم گفت دوست نداره کسی بفهمه ایرانی هست. همسایه هاش فکر می کنند آمریکاییه

بعضی ها که تو جمع اصلا فارسی صحبت نمی کنند و تعدادی حتی با بچه هاشون فارسی حرف نمیزنند و بیچاره بچه ها را از یک امکان بزرگ ارتباطی با هموطنانشان محروم می کنند

یک آقایی که چندسال در یک ساختمان چند طبقه با چندتا ایرانی دیگر همسایه هست و همیشه با آنها فارسی حرف میزد تابع انگلیس شد و پاس انگلیسی گرفت. دو سه ماه بعداز "انگلیسی" شدنش یک روز یک خانم ایرانی که همسایه اش بود رفت به رختشویخانه که لباس هاشو برداره. میگه درست سر ساعت رفتم. شاید چند ثانیه تاخیر داشتم.به هر حال یک دقیقه نشده بود. وقتی رسیدم دیدم همان آقای ایرانی اونجاست و نوبت بعدی ماشین مال اونه. با تکبر و چهره ای از خود راضی به انگلیسی گفت: ما انگلیسی ها به وقت و نظم بسیار اهمیت می دهیم

سوئد که بودم بچه ها تعریف میکردند یک روز که ایران ایر به تهران پرواز داشت ناگهان یک خانم ایرانی شروع کرد به بگو مگو با مامورین فرودگاه. علتش معلوم نبود اضافه بار بود یا چیز دیگه. با صدای بلند نزدیک به فریاد می گفت: من دکتر هستم و فلانم . فکر میکرد مثلا دکتر یا مهندس باشه هر غلطی میتونه بکنه. کلی آبروریزی کرد و آخرسر نگهبانها آمدند و دستش را گرفتند و از جلوی صندوق کشان کشان بردند. داشتند میبردنش گفت: مادرم تو ایران مریضه و از این حرفها. شوهرش که همان نزدیکیها بود گفت دروغ میگه

اما بدتر از همه: عده ای وقتی با ایرانیها صحبت می کنند برخوردشان خیلی متکبرانه و از موضع بالاست. اما همینها در برخورد با انگلیسیها، آلمانیها و سوئدیها رفتاری چنان چاپلوسانه و چاکرمنشانه دارند که آدم از هموطن بودن با اینها شرمش می شود

فوتبال زنان

2008-04-01T12:33:00.000-07:00

چند روز پیش با تعدادی دوستان پیش یکی جمع بودیم ، میزبان، یک فیلم سه چهار دقیقه ای از مسابقه فوتبال زنان ایران با یک تیم آسیایی را گذاشت. وقتی بازیکن ایرانی می دوید باد زیر پیراهنش رفته و پیراهن پف می کرد و صحنه مضحکی بوجود می آورد. یکی دونفر از بچه ها خنده شان گرفت و تعدادی هم مثل من ساکت بودند. دلیلی برای شادی و خنده نمی دیدم، برعکس میل گریستن داشتم و موقع برگشت تو ماشین گریستم ، به خانه که رسیدم صورتم را شستم و دوباره گریستم و باز صورتم را شستم و از نو گریستم و ...گریه ام بخاطر شکست تیم ایران نبود. خود بازی و نتیجه اش زیاد برایم مهم نیست. البته دوست دارم همیشه ایران ببرد، اما بازی برد و باخت داره و از طرف دیگر ویتنامی ها و مالدیو یها هم حق پیروزی و شادی پس از آن را دارند. نه، اگر هم ایران می برد بازهم می گریستم. گریه ام بخاطر توهین به زنان ایران از طرف مردسالاران زن ستیز و تمسخر و خنده بعدی جهانیان هست. انسان چقدر باید فاسد و تباه باشد که در مخیله اش لباس فوتبال معمولی که همه زنان دنیا به تن دارند را محرک مردان تباه تر و پست تر از خودش بداند. اینگونه مردان فاسد اگروجود داشته باشند چه احتیاجی به دیدن مسابقه فوتبال دارند؟ می توانند به راحتی از طرق مختلف یک فیلم دوساعته مبتذل فراهم کرده و ببینند. تازه با کمال پر رویی تفسیر می کنند که : «با این حال تلاش بازیکنان ایران که با لباس کاملا پوشیده در هوای شرجی ویتنام بازی می کنند، تمجید برخی کارشناسان حاضر در مسابقات را برانگیخته است». مگر بازیکنان ایران به میل خودشان لباس را انتخاب کردند که تمجید بشوند؟ کدام زنی به میل خود توی هوای گرم و مرطوب خودش را توی گونی بسته بندی می کند تا بدود و تازه گل هم بزند؟ شاید از کارشناسان منظورتان کارشناسان آزار و شکنجه زنان هست؟ آری، زنان ایران قابل تمجیدند که علیرغم تمام زورگویی ها و آزار و شکنجه ها راضی به نشستن در پستوی خانه ها نبوده و فوتبال هم می کنند. لازم نیست خود را به کوچه علی چپ بزنید. دیگر هر بچه ای هم می داند که آرزو و تلاش مردسالاران زن ستیز این بوده و هست که زنان را از همه عرصه های فعالیت هنری، اجتماعی، سیاسی و ورزشی دور نگاه دارند. اگر زنان شعر می سرایند، فیلم می سازند، بورس تهران را می گردانند، کار اجتماعی و سیاسی می کنند، دانشگاه ها را پر می کنند و فوتبال می کنند همه اش علیرغم میل زن ستیزان قدرتمدار و علیرغم تمام موانع و اشکال تراشی هایشان بوده است. اینها دستاوردهایی است که زنان ما با تحمل ضرب و شتم و کتک و شلاق و زندان بدست آوردند و کسی به آنها ارزانی نکرده است. آنقدر کتک و شلاق و سنگ خوردند که دستهای شلاق زن و سنگ پران را خسته کرده اند، و دور نباشد آن روزی که آن دستان پلید بشکنند.

ظلم و بی مهری نسبت به زنان فعال ایرانی فقط از جانب آن دسته ای که بالا به آنها اشاره کردم نیست. هستند خارج گودنشینانی که یا از تک تک زنان ایرانی انتظار قهرمانی دارند و یا به نحوی آنها را زنان تسلیم شده و بدتر از آن نماینده و سفیر مردسالاران زن ستیز می شمارند. برخی از اینان آنقدر از واقعیات جامعه ما بدورند که همه چیز را با معیارهای سی یا چهل سال پیش می سنجند. خبری از این ندارند که اکثر دانشجویان دانشگاها دختر هستند، اکثر متخصصین اطفال زن هستند و سه زن بورس تهران را می گردانند، صدها ورزشگاه زنان ساخته شده ( قصد امتیاز دادن به کسی را ندارم. جامعه سرمایه داری هست و آنکه ورزشگاه می زند منظورش کار خیریه نیست، بلکه استفاده از یک امکان تجاری برای سود آوری سرمایه اش را در نظر دارد) . غرض اینسکه بگویم برای زن ستیزان بسیار مشکل است چون گذشته زنان و دختران را خام و مطیع و سر بزیر و خدمتکار مردان نگاه دارند. اگر تئوریهای مسخره و مندرستان با واقعیات جامعه ما همخوانی ندارد تقصیر را گردن واقعیات نیاندازید

کمی از هوای جدیت بدر آییم که بهار است. چند بیت زیر را از راحله یار عزیز کش رفتم . توصیه می کنم حتما کاملش را اینجا بخوانید که بسیار شیرین و زیبا سروده است

در میان شعله مستی را ببین!
در بیابان گل پرستی را ببین!
در محبت پیشدستی را ببین!
بی خیال از طعنه های نیشدار
خنده های دلکشی دارد بهار

آتشی که در دل شعله ور است

2008-03-19T03:17:00.000-07:00

نیم ساعت پیش رسیدم خونه. دوش و یک استکان چای داغ و الان هم دارم گزارش چهارشنبه سوری مان را می نویسم

تو خراب شده ای که هستم تعداد ما ایرانیها آنقدر نیست که چهارشنبه سوری درست و حسابی ترتیب بدیم. دوست خوبم گُلی (که البته اسم واقعی اش را نمی گم) پیشنهاد کرد امسال چهارشنبه سوری رو بریم شهر بزرگتری که پنجاه کیلومترتا اینجا فاصله داره.

پانصدمتر مانده به محل دود را میشد دید. نزدیک تر که شدیم بوی کباب کوبیده فضا را پر کرده بود. احساس گرسنگی کردم. کنار جنگل تو یک زمین خاکی که بنظر می رسید زمین فوتبال باشه حدود چهل نفر ایرانی جمع بودند. که سی نفرشون تو صف خرید کباب کوبیده بودند. هوا ابری بود و سرد ، سرمای مرطوبی که روی کوچکترین عصب های استخوان هم اثر میگذارد، باز هم راضی هستیم اگه بارون نیاد بعداز احوالپرسی با دو سه نفر آشنا، بدون قرار قبلی دیدیم تو صف کباب کوبیده ایم. فکر کنم ما ایرانیها شکمو ترین آدمهای کره زمین باشیم. البته تو این هوای آزاد و سرد و مملو از رایحه خوش کباب کوبیده هر غیر ایرانی هم اگر اینجا حضور داشت حتما سری به صف کباب کوبیده می زد. دستشان درد نکنه خوب ترتیب همه چیز را داده بودند. چادر کوچکی زده و توش کباب درست می کرند و در عین حال مخلفات مربوط به نوروز را هم می فروختند. سمنو ، سنبل، آجیل و ماهی دودی... ماهی دودی!؟ اونم اینجا!؟ حدس زدم فروشنده باید گیلک باشه و تصمیم گرفتم باهاش آشنا بشم. گیلکی پرسیدم: کوجَه شی هیسی؟ - بچه کجایی؟ - جواب داد: آره خانم مال ایرانه، ماهی سفیده. حیف شد، گیلک نبود. گُلی پرسید سبزه رو چقدر میدین؟ بعد نگاهی به من کرد و با خنده پرسید تو سبزه نمی خری؟ من هم خریدم. خنده اش از این بابت بود که حدود سه هفته است که تلفنی با هم در مورد سبزه گذاشتن و موفقیت هایمان در این باره صحبت کردیم. گویا سبزه های او هم مثل مال من خوب نشدند. یاد سبزه های مادر بزرگ و مادرم افتادم و شعر شیون فومنی: « تو پالوده پچی، قناده دست پنجه سوایه» که سینونیمش میشه: «کار هر بُز نیست خرمن کوفتن»

راستش تو این سه هفته هم با عدس و هم ماش امتحان کردیم. هیچکدامش مالی در نیامدند. یا زود گذاشتیم و پیر شدند. یا اصلا در نیامدند و یا ساقه های نازکشان توان حمل برگها را نداشته سر خم کردند و هیچ روبان و پارچه ای کمک نکرد. مثل موقعی که فصل درو برنج باشه و باران درست و حسابی بیاد و شالی بخوابه رو زمین. گیلک ها می فهمند چی میگم

حسابی سرد بود. بعد یه آقایی که از گردانندگان مراسم بود یک تشت بزرگ گذاشت رو زمین و از وانتی که همان نزدیکا بود یه بغل هیزم آورد ریخت تو تشت. بیست دقیقه ای طول کشید تا بالاخره آتش درست شد و چهل نفر ما جمع شدیم دورش . گرمای لذت بخشی بود ، یاد ایران افتادم و آتشی جاودانه که از عشق به میهن اغلب ما ایرانیها در دل داریم. فکر می کنم همه در آن جمع لحظاتی را هرچند کوتاه با با بالهای خیالشان سری به میهن زدند. یاد مطلبی افتادم که اخیرا خواندم و بهتر اندوه دل روزبه دادویه (ابن مقفع) را درک کردم که سالها پس از حمله اعراب وقتی از نزدیکی یک آتشکده خاموش به همراه عده ای می گذشت ابیات زیر را طوری که همراهانش نشنوند زمزمه کرد

ای خانه ی دلدار که از بیم بداندیش
روی از تو همی تافته و دل به تودارم
رو تافتنم را منگر زانکه به هرحال
چان بهر تو می بازم و منزل به تو دارم

خودمان را آماده می کردیم از رو آتش بپریم که سر و کله دو تا پلیس پیدا شد و پرسیدند که جواز آتش درست کردن داریم یا نه. همه به همدیگه نگاه کردیم. هیچکس در این مورد چیزی نمی دانست. گفتند آتش را خاموش کنید. کلی توضیح دادیم و از سنت ایرانیها و چهار شنبه سوری و نوروز و چند هزار سال سابقه اش و .... زیر بار نرفتند. قانون قانون هست. خارجی هستی، دیگه بدتر، حالا که من بالا سرت هستم باید مو به مو اجراش کنی. داشتیم نا امید می شدیم که یک ماشین سواری آمد و کنار محوطه پارک کرد و دونفر پیاده شدند. یکیش لباس حاجی فیروز رو پوشیده بود و خودش را سیاه کرده بود. یکی از زیر چادر کباب کوبیده داد زد: فلانی، جواز آتش درست کردن داریم؟ حاجی فیروز برگشت طرف ماشین و بعد با کاعذی که لابد جواز بود رفت طرف پلیس ها و شادی دوباره به جمع ما برگشت

می خواستیم بپریم که مشکل دیگری پیش آمد
بپرید دیگه -
باید هفت تا باشه -
راست میگه باید هفت تا باشه -
بچه ها تو وانت بازم هیزم هست؟ -
هیزم هم باشه شش تا تشت از کجا بیاریم -
رو زمین بابا! اشکالی نداره -
یکی از کبابی ها کفت: نه هیزم همش همین بود
بچه ها برید این دور و بر ها کمی هیزم جمع کنید. فقط خشکها را بیارید -

شاخه درختها رو نشکنیدا -

ده دقیقه بعد کلی شاخه و تنه و کُنده ، تر و خشک جمع شد. هفت قسمت شون کردیم و آتش

دود همه جا را گرفته بود، کنده و تنه های تر را نباید می گذاشتیم. چه شعله هایی. شروع کردیم به پریدن. همه می پریدند و می گفتند: سرخی تو از من، زردی من از تو

من هم پریدم و گفتم

گولِ گولِ چارشنبه/ غم بوشه شادی بیه / زردی بوشه سرخی بیه

هنوز همه نپریده بودند که دونفر دیگه که فکر می کنم از اس.او.اس یا از آتش نشانی بودند سر و کله شان پیدا شد. گویا دود زیادی که محوطه دور و بر را گرفته بود باعث وحشت کسانی که آن اطراف خانه داشتند شده و تلفن کرده و خبر داده بودند. نزدیک بود بساط ما را تعطیل کنند، اما خوشبختانه با درآوردن کُنده ها و ساقه های تر راضی شدند و از ما قول گرفتند که از جنگل هیزم نیاریم.
با همه دردسرهایش چهارشنبه سوری خوبی بود و به همه خوش گذشت. امیدوارم به همه ایرانیها، هرجا که هستن خوش گذشته باشه. برای همه نوروزی شاد و سالی بهتراز سالهای پیش آرزو می کنم

شعری از راحله یار

2008-03-06T13:53:00.000-08:00

به بهانه روز جهانی زن شعر زیبایی از شاعر خوب افغانی راحله یار که نامش هم مثل اشعارش زیباست می آورم. خواندن دیگر اشعار او را توصیه می کنم که بسیار شیرین و پر معنا هستند

دلم پُِر است فضا تنگ کوچه غمناک است
عروسِ عشق به زیرِ هزارمن خاک است
نه دستِ دوست نه ره توشته و نه روزنه ای
سفر به پیش و رهِ عاشقی خطرناک است
دعا بده بروم جست و جویِ روزنه ای
که چشم ها به ره و قلبِ عاشقان چاک است
طلسمِ جاده ی بن بست سدِ من نشود
که عشق سرکش و چابکسوار و چالاک است
هجومِ عشق زکف بُرده اختیارِ مرا
اگرچه کاخِ ستم گردنش برافلاک است
دعا بده بروم سرنهم به مستیِ عشق
در آن سپیده که انگور در تنِ تاک است

والنتاین راحله

2008-02-14T04:18:00.000-08:00

راحله دست سهراب را محکم گرفته و گریه کنان از عشق نافرجامشان می گفت، شاید بار آخری بود که می توانستند با هم خلوت کنند. هفته پیش بود که مجبور شد به عقد مردی که همسن پدرش هست درآید

چندشی احساس کرد و سهراب را برای بار آخر

بعنوان خداحافظی درآغوش گرفت و زار گریست

صدای پا و گفتگو از حیاط خانه می آمد. تا بخواهند بجنبند در ناگهان با فشار لگد و تنه چند نفر باز شد و عده ای غریب و آشنا به درون اتاق هجوم آورده و با مشت و لگد به جان دو عاشق افسرده افتادند

با دست و پای بسته درون گونی مانندی بسته بندی شده بود و چیزی را نمی دید. صدای آدمها را می شنید. یاد دوران خردسالی اش افتاد که چندبار با مادرش رفته بود لب دریا و دید چگونه ماهیگیران که پدرش نیز یکی از آنان بود داشتند تور بزرگ پر از ماهی را با طناب های کلفت که به کمر و شانه شان بسته بودند از دریا بیرون می کشیدند. یادش آمد روزی را که وقتی تور را که کاملا بیرون کشیدند پدرش یک ماهی را بر داشت و بعداز صحبتی کوتاه با آقای سماک که سرکارگر یا رئیس شان بود آمد به طرفشان و ماهی را توی کسیه یا توبره کوچکی که در دست مادر بود گذاشت. مادر کیسه را به دست راحله داد و بر گشتند خانه. ماهی درون توبره تکان تکان میخورد تا اینکه آرام شد. فکر کرد کاش ماهی بودم و در دریا . ماهی ها زندگی سختی نباید داشته باشند. فقط باید از تور ماهیگیر و ماهیان بزرگتر پرهیز کنند. اینکه کارسختی نیست.مشکل هم باشه از کار زن بودن مشکلتر نیست .زن! باید از هزار و هزاران دام و خطر پرهیز کند و باز هم هر لحطه ممکن است اسیر دامی شود. دام ماهیگیری را جایی پهن میکنند که ماهیان را صید کنند. اما زن را سایه به سایه اش با هزار دام تعقیب می کنند. خطر همیشه در جستجوی زن هست

راحله را درون گودالی که تا کمرش بود گذاشتند و بعد با خاک پر کردند. صدای همهمه مردم را می شنید. مردم! چرا ما اینقدر بی عاطفه شده ایم؟ چه بر سرمان آوردند؟ در آن لحظه مرگ، آنهم بدترین نوع مرگ، دلش هوای گریستن به حال مردم داشت

لحظه پرتاب سنگ ها شروع شد. مردی ریشو که جلوتر از همه بود سر راحله را با سنگی نشانه گرفت و با دقت که به هدف بخورد پرت کرد. دیگران تماشا می کردند و می خواستند اصابت اولین سنگ بر سر راحله را خوب ببینند. راحله بطور غریزی تکانی به خودش داد و بعد دوباره یاد ماهی توی توبره اش افتاد که جست و خیزها کمکی نکرد و مرد. آرام ایستاد و منتظر تمام شدن کار بود. سنگ که به نیم متری سر راحله رسید ناگهان گنجشک شد و پر زد و رفت روی سیم برق بالای سر جماعت نشست. مردم خندیدند و فکر می کردند مرد ریشو گنجشکی در دست داشته و می خواسته شوخی کند. اما مرد ریشو که می دانست چیزی جز سنگ پرتاب نکرده متحیر و اندکی وحشت زده سنگی دیگر از زمین برداشت و پرت کرد. سنگ دوم نیز به نیم متری راحله که رسید گنجشک شد و رفت روی سر راحله نشست و شروع کرد به جیک جیک. مردم متحیر صداهای عجیب و غریب از خودشان در می آوردند . راحله که منتظر باران سنگ بود بعداز شنیدن خنده مردم و نشستن گنجشک بر سرش و بعد صداهای عجیب مردم دانست که اتفاقی افتاده. با اینکه هیچوقت به جن و پری و ماوراطبیعت اعتقاد نداشت اما فهمید که حادثه ای خارج از کنترل قوانین مرسوم رخ داده است

معممی که آنجا حضور داشت عصبانی شده و مردم را مورد عتاب قرار داده و به چند نفری که از گردانندگان بودند دستور داد همگی سنگ بردارند و خود نیز سنگی برداشت و همزمان بسوی راحله پرت کردند. سنگها گنجشک شدند و رفتند روی سیم برق نشستند. گردانندگان باز سنگ پرتاب کردند و سنگها نیز دوباره گنجشک شدند. چندبار تکرار کردند هربار به راحله نزیکتر می شدند. تقریبا یک متری او ایستاده و سنگ پرت می کردند. صدها گنجشک روی سیم برق نشسته و جیک جیک می کردند. مرد ریشوی پرتاب کننده اولین سنگ عصبانی شد و یک سنگ بسیار بزرگ را برداشت و با دو دستش بلند کرده و رفت درست بالای سر راحله که بکوبد بر سرش. ناگهان صدها گنجشک بطرف او و دیگر سنگ پرانان یورش برده و با منقارهای کوچک خود دست و صورت سنگ پرانان را نوک میزنند

سکوتی مطلق حاکم می شود. گنجشکها دیگر جیک جیک نمی کردند. سنگ پرانان و مردم گریخته بودند. راحله نمی دانست در اطرافش چه می گذرد اما می دانست که در آن میدان تنهاست. پاهاش درد می کردند. هرچه تلاش کرد دست خود را آزاد کند موفق نشد. آرام شد. احساس خستگی می کرد. صدای پایی شنید. لحظه ای بعد دستهایی را بر سر و تن خود حس کرد. بوی عشق را شناخت. سهراب با بیل خاک را کنار زد و اورا از گودال و کیسه بیرون آورد. همدیگر را در آغوش گرفتند و راحله می گریست. بعد از سهراب پرسید که چگونه از زندان آزاد شده. سهراب با دستش سیم برقی را که بالای سرشان بود نشان داد که روی آن صدها کبوتر نشسته بودند. از میان آنها کبوتری برخاست و پر زد بسوی راحله و شاخه گل رُزی را که بر منقار داشت روی موی افشانش نشاند
*****************************************
یک: من هم چون راحله اعتقادی به جن و پری ندارم. اما با چاشنی اندکی تخیل و فانتزی می خواستم این عشق به فرجامش برسد

دو: سپاس از محبت دوستانی که میل زدند. فعلا بین دو مملکت غریب برای اسکان در یکی از آنها و تصفیه حساب کار سابق و مصاحبه کار تازه و تهیه مسکن درگیرم. وقت شد حتما پاسخ خواهم داد

گیلانک و یک کریسمس گیلکانه

2008-01-03T12:48:00.000-08:00

چند روزی در سوئد بودم. از بچگی وقتی اسم این کشور را می شنیدم اسکیموها و برف زیاد و سرما تداعی ام می شد. اما وقتی وارد شهر گوتنبرگ شدم نه از برف خبری بود و نه از سرمای آنچنانی و نه متاسفانه از اسکیموها که خیلی دوست داشتم ببینم شان. فقط در شمال سوئد زندگی می کنند و گوتنبرگ در جنوب واقع است. مهمان دوستی گیلک که از طریق اینترنت آشنا شدم بودم. اینهم از محاسن اینترنت. خانواده چهارنفره بسیار دوست داشتنی هستند و من بسیار خوشحال و مسرور از آشنایی با آنها. یک خانواده ای سه نفره که از بستگانشان بودند از آلمان آمده بودند و یک خانواده هم از شهرهای اطراف گوتنبرگ و دو نفر سینگل هم از گوتنبرگ. خلاصه مدتها بود که اینهمه گیلک را یکجا ندیده بودم. چه صفایی. خانمی که از آلمان آمده بود چه صدای گرم و قشنگی داشت « سیاه ابرانای ، باد و بارانای ...» و چند ترانه خاطره انگیز دیگر را شنیدیم و بعد که نوبت شام کریسمس شد فکر کردم جایی تو گیلان هستم. زیتون پرورده، میرزا قاسمی ، سیرترشی و بوقلمون که توش رو با مغزگردو و رب انار و سبزیهای معطر از جمله سبزیهای شمالی مثل خنش و شوشاق پر کرده بودند. تعریف می کردند که سوئدی ها هم مثل انگلیسی ها تو غذا درست کردن ول معطلند. همه چیز گیر میاد اما بلد نیستند درست کنند. کالباس، ژامبون، ماهی آب پز و سیب زمینی غذای اصلی شان هست. رسمشونه که شب کریسمس کله خوک رو وسط سفره بگذارند. البته نمی خورند، فقط برای "تزئین". تا پانزده سال پیش بادنجان ندیده بودند و هنوز هم خردش کرده و قاطی سالاد می کنند و می خورند. برنج رو نه بصورت پلو یا کته بلکه خمیر مانندی که رویش شکر می زنند می خورند. تازگیها با باز شدن رستورانهای ایرانی و ترکی دارند با پلو آشنا میشند.ملت آروم ، خونسرد و در مجموع بی آزار و دوست داشتنی هستند.
یک بار دیگر کریسمس و سال نو را به همه تبریک گفته و امیدوارم در سال نو هرچه کهنه و ژنده و متحجر و پلاسیده و عبوس و در عین حال شر، جای خود را به تازه و نو شاداب و خوب بدهد

امنیت

2007-12-09T09:18:00.000-08:00

بمناسبت سال امنیت اجتماعی و اجرای طرح برخورد با بدحجابی از روز یکشنبه هجده آذر
معمولا و البته در دنیایی که هر چیز و هر کس سر جایش هست مشاغل و مناصبی چون رئیس پلیس و ارتشی و نظامی و سردار و فرمانده و امثال آنها تداعی کننده جرم و جنایت و هجوم ارتش بیگانه هست. اما در مملکت ما تداعی کننده زن و دانشجو و کتاب و نشریه
مضحک تر و پوشالی تر از آن امنیت کشورمان هست که نه از جاسوسی و ضد جاسوسی و بمب و موشک بیگانگان بلکه مدام از طرف زنان و دختران مان تهدید می شود. آن هم با سلاح های مخرب و وحشتناکی چون لبخند، بلند حرف زدن، تار موی برون آمده از زیر روسری،لاک و برق ناخن و مانیکور، کلاه، چکمه بلند، مانتوی تنگ و چسبان، رنگ روشن لباس و ....
لابد عده ای برای روز مبادایشان ، در صورت حملۀ ارتش جهنمی زنان و حفاظت خود در مقابل این همه سلاح مخرب زنانه پناهگاههای زیر زمینی هم تدارک دیدند

زندگی زیباست

2007-12-06T03:19:00.000-08:00

جایی که وقت محدود است و برای سخن اندازه ای معین است، آنگاه کسی سخن حشو نمی گوید و عادت می کند تنها به آن چیزی که اساسی است بیاندیشد، بدینسان شخص چون برای زندگی وقت کمتری دارد، با حدتی دوبرابر زندگی می کند

در سایت شمالیها خواندم که هرسال در آبان ماه روستائیان و کوه نشینان در استانهای گیلان و مازندران مناسبت تیرما سینزه را جشن می گیرند. وقتی این را خواندم پیش خودم خجلت زده شدم که بعنوان یک گیلانی تاکنون از وجود چنین مناسبت و جشنی بیخبر بودم. چه دوست داشتنی اند مردمان بی غش روستا. چقدر مردم روستا و کوه نشین در عین پاکی و بی آلایشی، استوار و جان سختند. قرنها گذشت و هزاره ها رفتند و علیرغم شمشیر و تازیانه ی بربر و ترک و تاتار و عرب این مردمان مهربان و مقاوم سنن زیبای مان را که یادگار گذشتگان مان از اعصار دور می باشد به ما رساندند. چه بی توجهی غیر قابل توجیه و سزاوار سرزنش از جانب من و امثال من که از آن بیخبر بودیم و هستیم. جالبی اغلب این مناسبت ها در شاد بودن و خصلت جشن بودن شان می باشد و نه سوگواری و عزا. روح انسان برای زیستن و بهتر زیستن مجبور به شادی و سرور می باشد. حتی در دوران بدبختیها و فلاکتها. وچون زندگی کوتاه و وقت محدود است باید با شتابی دوبرابر زیست. مقاله «تیرما سینزه» نوشته سمیرا بزرگی را اینجا بخوانید
--------------
نقل قول اول پست را از یکی از کتابهایی که چند سال پیش خواندم یادداشت کردم. متاسفانه اسم نویسنده کتاب را در یادداشتم نیافتم

زن

2007-11-26T02:03:00.000-08:00

پروارت نمودم با شیره ی جانم
مانده هنوز زخمها به پستانم

عاشق بودم تا مرز پرستیدنت، کنیزکی بودم و زرخریدت
گوارا بودم وقت تشنگی ات

آه، درد و همچنان درد
درد زایمان هزارباره
و
هزار ساله

درد هزاران سنگ کوفته بر فرقم
نیست آیا مرحمی بر این دردم؟

تو نیز نگشتی مرحمی و نکرده ای مهری
لیک انسان باش و ابا کن ز پرتاب هر سنگی

---------------------------------

شاعر نیستم و هیچگاه هم شعری نسرودم. تنها کلماتی در نهان خانه ی دل دارم که بازگویشان می کنم

در ستایش عشق

2007-11-11T04:03:00.000-08:00

هزار سال پیش روایتی را فردوسی تعریف می کند که حداقل هزارسال پیش از او نیز تعریف می کردند. زنی (رودابه) عاشق مردی(زال) می شود و ابتکار تماس و ابراز عشق خود به مرد را شخصا بعهده می گیرد و دیدار با وی در خلوت را مهیا می کند. هزار سال بعد دختری ( زهرا) به جرم عاشق بودن و بر سر قرار با عشق، آنهم نه در خلوت بلکه در پارک به بند کشیده می شود، به او تجاوز می شود و سپس کشته می شود

هزاران بار عشق سنگسار شد وهزاران بار نگاه عاشقانه و بوسه به بند کشیده شدند
اما باکی نیست، هزاران دل عاشق، هر روز، علیرغم بند و تازیانه و سنگسار آماده اند برای هزاران خطر
و آن دیگران، که مردگانند، بیهوده گمان بردند که عشق را کشتند
مردگانند، زیرا هزار سال پیش باباطاهر گفت

دل بی عشق را افسردن اولى
هركه دردى نداره مُردن اولى

جایی خواندم که پیشنهاد شده بود روز کشتن زهرا بنی يعقوب روز عشاق نامگذاری شود. چرا که نه